Ouder worden is niet altijd leuk. Je kunt er dus maar beter om lachen.
in

De zomer in mijn hoofd

Ouder worden is niet altijd leuk. Je kunt er dus maar beter om lachen.

De zomer viel vroeg dit jaar – althans, in mijn hoofd. Sinds ik “officieel” in de overgang ben, word ik regelmatig geplaagd door opvliegers.

Overgang?!

Mijn moeder en mijn tante trakteerden me al op hun persoonlijke ervaringen: dramatische verhalen over nachtelijke zweetpartijen en hun gênante opvliegmomenten, opgedist alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ik wilde ze niet horen – de overgang (belachelijke term trouwens, “overgang” – voer voor een ander blog) is tenslotte persoonlijk en voor iedere vrouw anders. Boeken zàt over het onderwerp, waar ik net zo min op zat te wachten. Ik lees immers voor mijn ontspanning. Bovendien, als ik mezelf een beetje kende, zou alles bij mij toch weer anders dan anders gaan. Ik zou het vanzelf wel merken. Pure ontkenning natuurlijk.

Detox

“Eigenlijk ben je gewoon aan het detoxen,” merkte Echtgenoot op. “Je hebt ontwenningsverschijnselen.”
Zo raar is dat niet, aangezien je als vrouw tijdens de overgang aan het “afkicken” bent van je oestrogeen. En zoals bij iedere afhankelijkheid raakt je lijf danig in de war zodra het een stofje ontzegd wordt. Net als bij ontgiften uit zich dat in temperatuurs- én stemmingswisselingen – maar dan sneller dan het licht en minstens zo onnavolgbaar. Niet alleen een uitdaging voor jezelf, maar ook voor je omgeving, die natuurlijk maar al te vaak de schuld krijgt. Nee, redelijkheid hoef je niet te verwachten onder deze omstandigheden – dat is nou nèt even te veel gevraagd.

Oei, ik gloei

In de wintermaanden is het nog niet eens zo gek als je ineens onbedaarlijk begint te gloeien. Daar kun je zelfs profijt van hebben. Maar in de zomermaanden kan het behoorlijk oncomfortabel zijn. Mijn Caraïbische genen ten spijt was ik toch al nooit zo’n fan van warmte. Die typische “Hollandse hitte” is niet aan mij besteed. Tegenwoordig krijg ik voorproefjes in mijn hoofd: een onbedaarlijk gloeien dat zo maar ineens opkomt, parelend zweet op mijn voorhoofd. Spaans benauwd krijg ik het ervan – net als tijdens een Hollandse hittegolf.

Explosief

Tijdens zo’n opvlieger heb ik mezelf al eens kritisch in de spiegel bekeken, bezorgd als ik was voor de taferelen die ik uit mijn jeugd kende, toen mijn moeder met een tomaatrood gezicht en een obstinate blik aan de eettafel plaats nam.
Vertwijfeld vroeg ik Echtgenoot: “Zie je nou écht helemaal niks?”
“Je hebt gewoon kleur”, was het nuchtere antwoord. “Mooi”. Terwijl ik me mijn hoofd verbeeld als dat van een cartoonfiguur met stoom uit de oren en een brandende lont bovenop, klaar voor de explosie.

Wilde nachten

Gelukkig duurt het nooit lang, zo’n opvlieger. Dat is dan weer een geluk bij een ongeluk. En een beetje extra kleur kan geen kwaad; dat staat gezond. Ik kleed me tegenwoordig in laagjes, zodat er nog eens wat uit kan zodra ik weer opstijg.
De nachten verlopen wat problematischer: wilde gevechten met T-shirts en dekbed zijn geen uitzondering. Maar ik probeer niet gefrustreerd te raken, vooral niet op de klok te kijken wanneer ik weer eens wakker ben, de zinnen te verzetten (wat zingt die merel toch mooi in het ochtendgloren) en meestal val ik dan vanzelf wel weer in slaap. Een “gewoon” ritme kan ik wel vergeten, maar daar komt gelukkig hèt grote voordeel van ondernemerschap om de hoek kijken: je eigen werktijden kunnen indelen. Vaak denk ik aan mijn “zusters” op de werkvloer. Hoe zwaar zullen zij het hebben, wanneer ze na zo’n doorwaakte nacht geacht worden alle futiliteiten te moeten tackelen die bij “Het Kantoorleven” komen kijken en bij iedere ongenuanceerde uitspraak of emotionele uitbarsting te moeten horen: “Nou zeg, wat heb jij – een burn-out of zo?” (waarvan overigens de symptomen verdacht vaak overeen komen met de verschijnselen van de overgang).

One Day I’ll Fly Awayyy

Voor mijn lotgenotes heb ik nog een tip: probeer de volgende keer dat je opvliegt eens liedjes te bedenken met het thema “vliegen” erin, kies je favoriet* en ga die gewoon eens hardop zingen (of, als de situatie dat niet toelaat, in je hoofd). Uitleg overbodig en je voelt je gegarandeerd beter.

Vlieg op, opvlieger!

 

*Mijn favoriet: “Eagle” van Abba – van “Arrival”, de eerste LP die ik zelf kocht:

“[…] Flying high, high, I’m a bird in the sky
I’m an eagle that rides on the breeze
High, high, what a feeling to fly
Over mountains and forests and seas
And to go anywhere that I please […]”

Als je je daar niet vanzelf majestueus bij voelt… 😉

Written by Andrea Pronk-De Palm

Ondernemende schrijvend redacteur met taal en tekst in de genen, een grote liefde voor boeken, een passie voor online media, een onderzoekende geest, een uitgesproken mening en 't hart op de juiste plek.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Mevrouw Helderder ging kamperen

De prijs van ambitie

De prijs van ambitie