in

Crisismoeder

IMG_4647Vijf jaar geleden werden mijn vriend en ik verliefd. Samen. Op een huis. We kregen vlinders in onze buik als we eraan dachten dat het charmante arbeiderswoninkje van ons kon zijn als we even onze handtekening zouden zetten onder een contract. En bij de bank een bedrag met 5 nullen zouden lenen. Het was 2009. De crisis was nog amper een recessie. Onze kinderwens was nog sluimerend. Onze contracten waren vast en fulltime. En onze ouders, met hun woningen met zesdubbele overwaarde, waren ons voorbeeld.

Volgestouwd paleisje
Wisten wij veel dat er in vijf jaar heel veel kan veranderen. Inmiddels delen we ons droomhuisje met z’n drieën. Van de 80 vierkante meter is zeker de helft ingenomen door babygerelateerde noodzakelijkheden en speelgoed. De kleine woonkamer, steile trap, het geasfalteerde tuintje, de badkamer beneden, het gebrek aan logeerruimte: allemaal dingen die we vijf jaar geleden wegwuifden als compleet irrelevant, maar waar we ons nu steeds meer aan ergeren. Het punt, dachten we in 2009, waarop we verder zouden kijken en met de winst op dit starterspaleisje een degelijk huis voor grote mensen zouden kopen.
Helaas bleken we in die vette jaren niet echt te beschikken over een reëel inschattingsvermogen.

Grotemensensalaris
De crisis blijkt nu immers een crisis. Mijn vaste fulltimecontract op een redactie heeft plaatsgemaakt voor een parttime freelancebaan die de laatste maanden vooral bestaat uit sprokkelen. Ik zou best willen solliciteren, maar zou niet weten op welke niet-bestaande vacature. Mijn vriend heeft een tijdelijk contract en een papadag. Als we nu verhuizen zullen we waarschijnlijk al het gespaarde hypotheekgeld, plus een deel van ons spaargeld, moeten inleveren. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat zo’n grotemensenhuis in een grote stad ook een grotemensensalaris vereist.

Verlangen naar vinex
En dus lijkt de enige optie: blijven zitten waar we zitten. In ons kleine huisje, midden in de drukke stad. Met onze onzekere banen. Had me dat 10 jaar geleden gezegd en ik had hard gelachen en mijn schouders opgehaald. Vrijheid, blijheid en een huis in de stad, daar draaide het om. Burgerlijkheid, dat was mijn grootste nachtmerrie. Nu is mijn grootste nachtmerrie dat we eeuwig blijven vastzitten in een keuze die we vijf jaar geleden maakten en dat er nooit een juist moment en een juist bedrag komt voor mijn nieuwe droom: een huis in het groen met een kookeiland en een logeerplek voor ‘de opa’s en oma’s’. Ik begin zelfs lichtjes de aantrekkingskracht van een vinexwijk te voelen. Daar moeten meer mensen wonen die behoefte hebben aan meer dan 100 vierkante meter voor minder dan drie ton.

Moeder worden in crisistijd. Wat een belachelijk slechte combinatie.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Waarom wij 3 jaar vaak naar de Julianatoren gingen (en dit jaar nog één keer)

storytelling overtuigen presenteren #zelfvertrouwen

Ook jij kan onweerstaanbaar spreken!