in

Een afzakkertje

trapIedere avond zit vrouwlief of ik bij ons op de trap. Toegegeven: het is vaker mijn vrouw, maar ook ikzelf draag mijn steentje bij.

Straf-verhaal? Nou, nee. Het zit zo. Dochter is bang bij het in slaap vallen. Bang voor het donker, vooral. Dus hingen we een lamp op de overloop, die we ‘s avonds als ze naar bed gaat aan doen en de hele nacht laten branden.

Dat – samen met de bescherming van de vele (heel veel) knuffels en poppen die haar bed bevolken – was eerst genoeg. Was, want sinds ze deze winter weer eens verkouden was en wakker bleef vanwege haar verdopte neus, is het hommeles. “Ik ben bang.”

Of we dan alsjeblieft boven aan de trap wilden gaan zitten, tot dat ze sliep. En dat doen we nu dus al een paar maanden. Lekker hoor, even rustig een potje Wordfeud of Candy Crush spelen, of een boek lezen. Oké, vooral Wordfeud en Candy Crush. Oké, eigenlijk uitsluitend Wordfeud en Candy Crush.

Nu het ‘s avonds buiten langer licht blijft, vonden we het wel eens tijd om hier een einde aan te maken. Niet omdat Wordfeud verveelt, en zelfs Candy Crush niet. Maar wel omdat we liever op de bank of een gemakkelijke stoel zitten. En bovendien willen we de vaatwasser ook wel eens op tijd vullen en het stofzuigen vóór het begin van het Journaal klaar hebben.

Aan de slag dus. We hebben een prima deal gemaakt met de kleine meid: iedere avond zakken we één tree naar benee. Inmiddels zijn we op de derde trede van onderen aanbeland en de kleine dame kan ons al een paar avonden niet meer zien. Heeft ze natuurlijk wat op gevonden. Het controlemiddel: “Mam/pap, ben je er nog?”

Afijn, nog een paar dagen en dan zijn we hopelijk van de trap af. En nu maar hopen dat ze komende herfst niet wéér verkouden of bang wordt…

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Presenteren: “Help, wat moet ik met mijn armen”?

Eten in Rotterdam

6 hippe culinaire hotspots in Rotterdam