in

Patatje oorlog

patat2Nee hoor, geen kinderfeest dit jaar. Nummer vier zit nog wel op de basisschool, maar wordt wel AL dertien! Hij wil niet trakteren, niet voor gek staan voorin de klas en al helemaal geen kinderfeestje.

Ik ben opgelucht, het is altijd een gedoe. Een paar van die vriendjes ken je als moeder wel, maar niet allemaal. Diegenen die je niet kent, snappen je grapjes niet, begrijpen niet wanneer ze echt naar je moeten luisteren en tegen het einde van zo’n feestje ontstaat er vaak ruzie. Kinderfeestjes staan voor mij gelijk aan chaos.

Dit jaar niet dus. Alleen een feestje voor ons zessen en familie – opa, oma’s, ooms, tantes, neef en nichtjes. Druk zat. De jarige geniet van de aandacht. De nichtjes tekenen en spelen spelletjes. Lekker overzichtelijk. Na de koffie volgt de wijn, het bier, nog meer cola en chips. De puberzonen en puberneef laten zich door de nichtjes verleiden tot een spelletje Monopoly. Wij, de volwassenen genieten. Ze zijn zo lief samen. Het spel is spannend en moet uitgespeeld worden, niemand kan naar huis. Dat wordt onverwacht samen eten!

Lief en ik gebruiken onze ervaring als kantinemedewerkers bij de voetbal- en korfbalclub en toveren binnen no-time patat, frikadellen en kroketten op tafel. Al is het met één frituurpan wel behelpen natuurlijk. We bakken eerst voor de kinderen, de volwassenen krijgen daarna wel. Lief bakt lekker door en ik schuif aan tafel.

Blij dat ik zit, met gezonde trek zie ik de schaal met versgebakken frietjes aankomen. Ook mijn moeder en schoonzus lijken ineens hongerig en doen een greep in de schaal. ‘Mam, mag ik ook wat patat?’, hoor ik achter me.  ‘Heb je nog niet gehad dan?’, vraag ik. ‘Kom op, wij hebben honger!’, roept oma. Schoonzus doet er nog een schepje bovenop: ‘Nu zijn wij aan de beurt.’
Nummer vier haalt zijn schouders op:  ‘Nou, bij de volgende ronde dan maar…’

Geduldig wacht nummer vier op de bank. Onze frietjes smaken goed, maar steeds minder. ‘Lullig eigenlijk..’, meldt schoonzus. ‘Op zijn eigen verjaardagsfeestje…’, sluit ik aan. We lachen, maar niet van harte.

Het lijkt verdacht veel op een kinderfeestje, verzucht ik met wat schuldgevoel. Vanuit een ooghoek zie ik dat nummer vier zich tevreden stort op een bordje verse frietjes, hij heeft nergens last van… is AL dertien en meer volwassen dan wij!

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Pas op voor de zwemles-momzilla’s!

Vind de hangjongere in jezelf