in

Ouderrapportcijfer

Image“Ouderbetrokkenheid”, ik had er nog nooit van gehoord. Mijn kinderen gaan in het buitenland naar school, vandaar misschien. Ik weet weinig van het Nederlandse schoolsysteem.

Het heeft iets te maken met hoe betrokken je bent bij school en hoe betrokken je bent bij het huiswerk, schijnbaar.

“Van alle vormen van betrokkenheid van ouders bij de school, levert dat wat ouders thuis doen en laten rond school de grootste bijdrage aan de ontwikkeling van kinderen.”, lees ik.

Ik kan me voorstellen dat zo’n meetinstrument, zo’n index, niet voor niets ontstaat en dat er kinderen zijn die het veelal zonder de steun van hun ouders moeten doen in het (school-) leven. Toch vind ik het lastig. Als ik zoiets lees, voel ik me aangesproken en ja, toch ook een beetje bekritiseerd en beoordeeld (veroordeeld).

Ik weet niet hoe het rapportcijfer voor ouderbetrokkenheid precies in elkaar zit maar ik zal, vrees ik, toch ook niet zo hoog scoren. Want ik vind het niks, al dat huiswerk van mijn zoontje. En alle verplichte en vooral onverplichte evenementen op school waarbij ouders geacht worden betrokken te zijn, zijn voor mij een voortdurende bron van stress.

In de uitnodiging die we laatst ontvingen voor een bijeenkomst op de school van mijn jongste zoontjes werd het expliciet gezegd: “In the case that neither parent can attend please make sure that another relative or family friend will be present for the emotional security of your child.

Dat is nogal wat hoor, om overal bij betrokken te zijn. Dat is in feite een part-time baan. Maar mijn werk houdt me meer dan full-time bezig en die van de andere ouder in het gezin ook. Dus die dingen er in passen zijn op zijn zachtst gezegd een uitdaging.

Op onze (internationale) scholen heb je het dan bijvoorbeeld over klassegesprekken, koffie-ochtenden, assembly’s, uitdeel-vrijdagen, picnics, uitvoeringen, boswandelingen, field trips. Verjaardagen, parent-teacher conferences en ‘3-way-conferences’. Pyjama day en Halloween en ‘school colors day’. En fundraisers en verjaardagen en teacher appreciation day en talloze andere feestjes waarvoor cup cakes en boterkoeken moet worden gebakken. Plus natuurlijk alle inzamelingen en speciale projecten.

Een keer in de zoveel tijd is er iets in het weekend. Gisteren bijvoorbeeld de jaarlijkse lanterenoptoch van de school van mijn jongste zoontjes en over een paar weken de International Day van de school van mijn oudste.

Plus, eigenlijk zou het wel zo leuk zijn als ik de kinderen eens in de week van school haalde, in plaats van dat ze met de schoolbus komen. Zoals veel andere ouders doen.

Mijn bijdrage aan het schoolleven bestaat vaak uit baksels. Cup cakes. Boterkoek. Chocolate chip cookies. Die kan ik tegenwoordig in een half uurtje, tussen mijn werk door of ‘savonds laat,  produceren dus dat lukt nog net. Ik schat dat ik iedere paar weken wel iets bak voor een evenement rondom school. Dat vinden mijn kinderen natuurlijk wel heel leuk maar op de schaal van ouderbetrokkenheid zal het mogelijk niet veel helpen?

Natuurlijk ben ik blij voor mijn kinderen dat ze van die leuke dingen doen op school met enthousiaste en betrokken leerkrachten en allemaal fun activitities. Dat ze een curriculum hebben dat afwisselend is en creatief. En natuurlijk weet ik dat het allemaal niet vanzelf gaat. En natuurlijk bewonder ik de ouders (lees: moeders) en leerkrachten die bij ons op school zoveel tijd steken in al die extra’s en ben ik daar heel dankbaar voor.

De waarheid is dat het me gewoon niet lukt, om op die manier betrokken te zijn én een succes maken van mijn bedrijf. Ik doe wat ik kan, maar iedere nieuwe (onverplichte) activiteit voelt als een molensteen om mijn nek.

Misschien ben ik niet de enige. Van de week kwam er een paniekerig mailtje van een andere werkende moeder: waar ze nou op korte termijn een kostuum voor halloween vandaan moest gaan halen. De juf had twee dagen ervoor gemaild dat het de volgende dag pyajamadag was op school en de dag erna Halloween. En dat er geen maskers, zwaarden en light sabers mee mochten en dat was nou toevallig het enige dat de moeder in huis had qua verkleedspullen.

Er is toch dat ideaalbeeld, he. Een wereld waarin het mensen (vrouwen?) lukt om een bloeiend bedrijf of een topcarrière op te bouwen en tegelijkertijd altijd om half vier de kinderen uit school te halen of in ieder geval iedere namiddag met ze aan het huiswerk te zitten met een koekje en een kopje thee. Een thuiswerkende moeder als ik heeft al helemaal geen excuus om daaraan niet te voldoen.

Voordat ik kinderen krijg en voordat mijn oudste met school begon, wist ik ook zeker dat ik een ouderbetrokkenheidrapportcijfer van 10+ zou krijgen. Natuurlijk!

Ik ben, is helaas sindsdien gebleken, ook nog eens een moeder met vrij lage huiswerkbetrokkenheid. Schijnt een belangrijk onderdeel te zijn van ouderbetrokkenheid (hoewel je ook weer niet TE betrokken mag zijn, lees ik en daar kan ik me dan ook wel weer iets bij voorstellen).

Met het risico dat ik de educators onder jullie voor het hoofd stoot: Ik geloof helemaal niet in huiswerk op die leeftijd (7 nu, het begon toen hij 5 was en naar Kindergarten ging). Van mij hoeft het niet, 4 opdrachten per dag, met ‘smart word spelling packets’ en ‘mathletics’ en ‘projects’ en ‘work sheets’ en ‘reading logs’. Ik vind dat je, als je als 7-jarige van kwart voor acht tot kwart over vier van, naar of op school bent, je daarna gewoon mag spelen.

Nee, aan het ideaal van de bij school betrokken ouder voldoe ik niet. Ik ben al blij dat het me lukt om aan het einde van de dag achter mijn computer vandaan te komen en binnen een half uur een gezonde maaltijd op tafel te krijgen. En nog een ronde cup cakes af te leveren al is het savonds laat (“mam, ze moeten het thema ‘endangered animals‘ hebben, voor ons project op school”) (…!).

Gelukkig lees ik dat het er vooral om gaat dat je thuis ook bezig bent met school. En ik hoop dan maar dat praten over school en samen toepassen wat hij op school heeft geleerd, daar onderdeel van is. Anders vrees ik het ergste. Voor mijn rapportscore dan. Over de ontwikkeling van mijn kinderen maak ik me eerlijk gezegd niet zo’n zorgen…

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Bagage

mama, werkende moeder, stress

Hartenkreet aan alle supermama’s