in

Geen kleine kindjes meer

Posted using Mobypicture.com
Ben ik twee dagen weg voor m’n werk en ja hoor, weer een mijlpaal gemist. Aan het begin van de lunch check ik mijn mail en daar lees ik het. Het bericht van Echtgenoot, dat Jongste Zoon vanochtend vroeg of Sinterklaas wel echt bestaat of dat wij de cadeautjes kopen.

Ik slik.

Echtgenoot speelde de wat-wil-je-zelf-geloven-kaart van vriendin H. Jongste Zoon bleef twijfelen, omdat kinderen in de klas zeiden dat hij niet bestaat.

Oudste Zoon weet het pas een half jaar, we hadden zo gehoopt dat Jongste Zoon dit jaar nog zou geloven en Oudste Zoon één keer in het complot mocht zitten. Daar verheugde hij zich zo op. Dat híj een keer ‘toevallig’ boven zou zijn als plots de voordeurbel ging zonder dat er iemand te zien was.

Ik snuit mijn neus.

De gesprekken van collega’s volg ik maar half. Ik zit in gedachten verzonken. Die stomme zwartepietendiscussie ook. Ik wist dat de vraag kon komen, en toch overvalt hij me.

Ik heb opeens geen kleine kindjes meer. Jááá, ik heb ze goddank nog wel, maar ze zijn nu niet meer écht klein. Ik voel me plots drie jaar ouder.

En ik was nog aan het werk ook op het moment suprême. Ik werk met veel plezier, maar dit moment missen is zo’n offertje dat er dan af en toe bij hoort.

Als ik na de lunch m’n jas pak, heb ik natte ogen het ff moeilijk.

– Niks heel belangrijks, zeg ik tegen m’n baas, die me ziet. Ik vertel hem wat er vanochtend thuis is gebeurd.

– Het is wél belangrijk!, zegt hij.

Dat doet goed. Net als de boks die ik krijg van een andere collega.

Weer thuis blijkt het geen onderwerp van gesprek meer te zijn. Misschien gaat Jongste Zoon wel weer geloven als het Sinterklaasjournaal begint.

Het einde van een tijdperk is hoe dan ook nabij.

Dat kinderzitje moet ook maar eens van m’n fiets.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Ik wil niet dood, maar ik wil niet leven

Klassieke muziek suf? Echt niet!