in

Bagage

IMG_3318Toen ik een jaar of tien was, leefde ik in de waan dat volwassenen ‘affe’ mensen waren. Mijn moeder was gewoon mijn moeder. Ze was altijd hetzelfde, die paar explosieve dagen per maand daargelaten. Ze groeide niet, hoefde niet meer naar school, ze maakte in mijn ogen niet veel mee en ze kon alles. Daarom geloofde ik dat volwassenheid een eindstation was en mijn kindertijd een grote aanloop naar die uiteindelijke plek van bestemming. Een plek die voor iedereen gelijk was en waarin alles makkelijk was. Dat ik op mijn 38e nog steeds geen idee heb waar al die draadjes onder mijn motorkap voor dienen en dat mijn moeder ook allerlei beperkingen bleek te hebben, had ik toen niet voor mogelijk gehouden.

Toen ik in verwachting was van mijn eerste kind, een redelijk onverwacht kadootje, diende deze kinderlijke aanname zich plotseling weer aan. Want mocht die deadline voor het bereiken van deze volwassen heilstaat bestaan, dan was dit het moment om in de stress te raken. Nu had ik het nodig, nu moest ik gaan laten zien wat ik allemaal geleerd had. Het was showtime, en dat zou het nog minstens 18 jaar blijven. Maar ik voelde me alles behalve af. Het was een moeizaam besef dat dit het was waar mijn kind het mee moest gaan doen.

Mijn moeder, ook een kind van haar ouders, heeft mij opgevoed en deed daarvoor haar stinkende best. Toch ben ik jarenlang boos geweest, om wat ik gemist had en wat haar ontgaan was. En nu doe ik een greep naar hoe het wel moet. Zo aandachtig mogelijk, maar waarschijnlijk met net zoveel blinde vlekken. Als mijn dochter achter de piano zit, herinner ik me hoe ik altijd een stukje moest voorspelen als er bezoek was. En ik besluit dat mijn dochter dat alleen maar gaat doen als ze daar zin in heeft. Maar wie weet verwijt ze me later dat ik te vrijblijvend was. Ik ben soms net zo veeleisend als mijn moeder, soms net zo op zoek naar waarheid, soms net zo dwingend, net zo perfectionistisch en soms net zo solitair. Daar worstel ik regelmatig mee. Want ook al bepaalt mijn moeder al lang niet meer mijn verhaal, ze draagt nog steeds de onderwerpen aan.

Er blijkt geen eindstreep te zijn, geen aankomst, geen keerpunt, geen totale bevrijding van alle bagage die je meezeult. Er is alleen een weg, die achter je begint en een stukje voor je in het zicht ligt. En die is gelukkig niet voor iedereen hetzelfde, niet vrij van leren, niet vrij van steeds opnieuw dezelfde fouten maken. Want eerlijk gezegd koester ik die aanname dat volwassenen eigenlijk een ander soort mensen zijn nog steeds: bejaard zijn, dat is echt een ander verhaal.

Meer dan je best kun je niet doen, zei ze altijd als ik in de rats zat over een proefwerk van morgen. Wees eens aardig voor jezelf. En ze heeft gelijk. Meer dan je best kun je niet doen. Op hoop van zegen.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

De vijf grootste onopgeloste mysteries

De vijf grootste onopgeloste mysteries

Ouderrapportcijfer