in

Storm

stormNatuurlijk heb ik het gezien bij het nieuws- storm op komst-, maar voorbereidingen treffen? Ho maar! Vannacht heb ik me wel bezig gehouden met een wekelijks terugkerende logistieke storm die vandaag van start gaat. Jongste mag om van vijf tot zes uur naar korfbaltraining, om half acht naar muziekles en ergens daar tussen in moet er gekookt en gegeten worden. Daar zie ik tegen op.

De storm dus. Voor mij een heerlijk excuus om na jongste te hebben uitgezwaaid mijn studieboeken mee naar bed te nemen en daar al het leeswerk te doen. Na een vakantieweek met veel activiteiten is voor mij de wind gaan liggen en heb ik tijd om weer bezig te zijn met de normale dingen.

Na een paar uur studeren moet ik er toch uit, naar de schoonheidsspecialiste. Daar was ik tijdens die vakantie ook niet aan toegekomen! Op het fietspad er naar toe een indrukwekkende hoeveelheid takken en omgevallen bomen die met hun kruinen in de sloot hangen. Langzaam bekruipt mij een schuldgevoel.

Thuisgekomen wordt het schuldgevoel nog groter. Het konijn was met konijnenhok weggewaaid en is gered door twee oudere doortastende zonen. Wat zou er gebeurd zijn als zij er niet waren geweest? Hardop vraag ik me af hoe het nu moet met jongste, de storm zal haar hoogtepunt bereiken op het moment dat hij van school wegfietst. ‘Nou, je kunt hem echt niet laten fietsen, er is in Amsterdam zelfs een dode gevallen!’, het duurt even voordat ik door heb dat niet ik, maar één van mijn zonen dat zegt. Het schuldgevoel is nu allesoverheersend, gewapend met een lunchpakketje loop ik naar de school van jongste. Nog voor hij uit is, regel ik de overblijf en voel me weer een iets betere moeder.

‘Nee, ik ga wel lopen naar huis! We mogen niet op de fiets van meester en we mochten ook al niet buiten spelen. Ik blijf niet over!’ Stank voor dank dus. Lopen dan maar. Jongste en ik bepalen de veiligste route – niet tussen de bomen- en onderweg wijs ik hem de grote bomen die de storm niet hebben doorstaan. De storm gaat niet liggen tijdens de lunch, de takken zwaaien dreigend. Ik besluit mee naar school te lopen, dan kan ik meteen naar de supermarkt voor de rest van het avondeten.

Onderweg gaat de storm liggen en kunnen we elkaar goed verstaan. We lopen babbelend richting school, onverwacht gezellig.  ‘Lekker mam, vanavond draadjesvlees!’, zegt jongste. De voorbereidingen voor het avondeten zijn niet aan hem voorbijgegaan. ‘Dat kan ik heeeel snel eten…mmmm!’

Ineens voel ik dat de logistieke storm ook gaat liggen. Weg met het schuldgevoel, deze moeder kan het allemaal wel aan!

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Thuis met de thee

De vijf grootste onopgeloste mysteries

De vijf grootste onopgeloste mysteries