in

Hoe doen andere ouders dat toch?

andere oudersNa bijna vijftien maanden moederschap geloof ik dat ik de belangrijkste kneepjes van het vak inmiddels wel onder de knie heb. Maar ik ben het afgelopen jaar wel in situaties beland waarvan ik dacht: hoe doen andere ouders dit toch? Bijvoorbeeld:

… Afdrogen en aankleden na het zwemmen.
Een spartelende dreumes in bedwang houden op een aankleedkussen is al een kunst op zich, maar een kind veilig herbergen terwijl ik me uit mijn druipende bikini pel, is hogere wiskunde. In het zwembad waar ik vaak kom, hebben ze niet gedacht aan een mama/kindkleedruimte en dus moet mijn zoontje bij mij in het kleedhokje wachten tot ik klaar ben. Dat houdt in dat ik me half afdroog, terwijl hij de modderige schoenafdrukken van mijn voorganger inspecteert en ondertussen probeert onder het deurtje door de gladde gang in te schuiven. Leuk hoor, dat halfuurtje watertrappelen. Maar hoe, ouders, hoe?

… Met de pot mee laten eten.
Mijn wokschotels begin ik doorgaans met een het fruiten van knoflook en rode peper. Risotto blus ik af met witte wijn. In de pasta gaat ricotta. Lekker, maar niet bevorderlijk voor de luiers van mijn zoontje. Ik wil op mijn beurt geen flauwe aardappels met bloemkool of ongekruide couscous. Achteraf de halve kruidenkast over een bereide maaltijd strooien? Nee. En dus at mijn zoontje  tot voor kort zelden met de pot mee. At hij wortelprak, dan stond er voor ons gewoon rijst op het menu. Dubbel werk, maar iedereen blij.

… Een openbaar toilet bezoeken met kinderwagen.
Vorige zomer was ik in een groot warenhuis toen ik dringend naar het toilet moest. Eén probleempje: ik had een kind bij me. Het was niet druk en ik ben wereldrecordhouder snelplassen, maar toch voelde het niet goed om mijn kinderwagen met slapende baby bij de wasbakken achter te laten. Uiteraard voelde hij dat ik hem in de steek liet en begon hij heel hard te krijsen. Na nog geen minuut, die uren leek te duren, stond ik weer bij mijn kind. Samen met een verbaasd kijkende andere dame. Tegenwoordig zoek ik invalidentoiletten. Of hou ik het op tot thuis.

… Slapen met een kind in bed.
Ik vind het heus lief en knus, zo’n slapend kinderlijfje naast me in bed. Maar verkrampt op het randje van het bed liggen wachten op een hernia om mijn zoon maar niet te pletten, vind ik dan weer niet knus. Met ruim tien kilo op mijn buik wegdommelen ook niet. En dus is ons bed alleen bij hoge uitzondering het domein van zoonlief. Als wij uitgeslapen zijn bijvoorbeeld.

… Winkelmandje en wagen door de supermarkt manoeuvreren.
Ik doe dagelijks boodschappen. Meestal noodgedwongen rond vijf uur, als de vulploeg van de plaatselijke Appie de gangpaden barricadeert met karren en andere klanten gehaast en chagrijnig hun avondmaaltijd bij elkaar scharrelen. In de meeste gevallen heb ik dan mijn zoon bij me, die vanuit de wandelwagen heel hard ETEN roept. Achter die wagen trek ik dan nog zo’n winkelmandje met wieltjes voort, waardoor ik een twee meter lang gevaarte word, dat nog meer barricades opwerpt en bestaande obstakels niet kan ontwijken. Gevolg: iedereen geïrriteerd. Behalve mijn zoontje.

Handboeken voor ouders zijn er genoeg. Maar praktische tips voor moeilijke situaties? Ik hoor ze graag. Want, andere ouders… hoe doen jullie dat toch?

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Met de hakjes over de sloot

13 reasons why: wat een serie!