in

Zo vader, zo zoon: Sociaal haperen

Zoonlief hing onbeholpen aan mijn been. Hij was moe en wist zich geen raad. We waren op een drukke verjaardag, met mensen die hij maar een beetje kent en na elk bezoek weer vergeet.

Op een paar na. Soms stoof hij weg naar het been van R. en wist zich daar ook geen raad mee. Andere kinderen speelden op de oprit en binnen, onder de feestslingers en tussen het rondslingerende cadeaupapier. Hij deed zijn best om er iets van te maken. Maar het gat tussen zijn haperende omgang met sociale verwachtingen en het spel van de andere kinderen kreeg hij maar niet overbrugd.

Ik had met hem te doen.

Oogcontact

Je kinderen zijn een spiegel luidt het cliché. Wat je in die spiegel ziet, kan confronterend zijn. In de spiegel die hij me voorhield zag ik mezelf in een ruimte waar ik niemand kende, op een plek waar ik nooit eerder was. Ik zag hoe ik onzichtbaar voor anderen een hoek opzocht, waar ik door niemand werd gezien. Daar bleef ik. Mijn handen in mijn zakken, friemelend met een papiertje. Soms haalde ik ze eruit. Ik plaatste ze even op mijn rug. Daarna in elkaar gevouwen op mijn borst. Heel even. Toch maar niet. Ik wiebelde van het ene been naar het andere. Niemand sprak me aan en oogcontact werd niet gemaakt. Ik had geen been om aan te hangen.

Zo gaat het met veel van mijn eerste momenten. Ongeacht de plek waar ik ben, ongeacht de situatie waarin ik verkeer. Dat gat zien te overbruggen is dan knap lastig. Dat is mijn realiteit en die zorgt steevast voor een langzaam toenemende onrust. Eén die ik alleen uit mijn lijf krijg als ik diezelfde realiteit mijd. En dat gaat nu eenmaal niet altijd.

Sluiproutes en trucjes

Ik had met zoonlief te doen, omdat ik wist dat dit is wat het is. Over 30 jaar zal het voor hem niet anders zijn, behalve de wijze waarop hij ermee om zal gaan. Hij zal het leren met vallen en opstaan, zoals ik het ook heb geleerd. En soms zal hem het gevoel bekruipen dat hij in die 30 jaar geen klap is opgeschoten. Leven is overleven. Dus verzinnen we sluiproutes en trucjes die ons zo ongeschonden mogelijk van dag naar dag brengen. Totdat je ontdekt dat wat je ooit zag als een gebrek, een belangrijk onderdeel is van wie je bent. En dat daar helemaal niets mis mee is.

Batmanpakje plus masker

Halverwege het feest vroeg zijn neef of hij mee wilde spelen. Zoonlief knikte voorzichtig ja, maar een uitnodiging tot meespelen maakt het niet per se makkelijker om aansluiting te vinden. De kans om aan te sluiten stond voor zijn neus. Uit een verkleedkist greep hij eerst een American Footballkostuum plus helm. Dat was te groot. Daarna trok hij een Batmanpakje aan plus masker.

Zijn onmacht in dergelijke sociale situaties bedekt hij met een rol die hij kan spelen. Dat is een joekel van een cliché, maar het werkt. Hij stoof lachend van hot naar her en vond zijn plek in de complexe sociale wirwar van het feest. Daarna werd hij sheriff en schoot hij erop los. Ik wil er niet teveel achter zoeken, maar mijn sluiproutes en trucjes als kind waren doorgaans een stuk vredelievender.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Je zoon is autistisch. En hoe gaat je dochter daarmee om?

Mama, er drijft iets in mijn soep