in

Onheilspellend

Net na zevenen in de ochtend, de kinderen zijn net opgestaan en bij ons ‘in het grote bed’ komen liggen. Die fijne vijf minuten van samen wakker worden voordat de dagelijkse routine van stress begint: aankleden, eten, tanden poetsen en hop hop naar school.

Plots worden we opgeschrikt door een enorme knal. Onweer, is mijn eerste gedachte. Waarom houdt het gedonder niet op? Is het een trein? We wonen immers naast het spoor. Nee, dat klinkt anders. Bovendien zou die nu allang voorbij moeten zijn en het geluid houdt niet op.

Het klinkt onheilspellend. Vergaat de wereld? Ik weet het, een krankzinnige gedachte, maar hij komt echt in mij op. ‘Zal ik even uit het raam kijken’, zegt mijn zoon en nieuwsgierig staat hij op. Ik heb liever dat hij weer bij ons komt liggen, alsof de dekens een soort bescherming bieden. Struisvogelpolitiek.

‘Ik zie niets’, zegt hij. ‘Kom dan maar weer hier’, zeg ik in een poging niet paniekerig te klinken. Het laatste wat we kunnen gebruiken is een moeder die overstuur is. Wat is er toch aan de hand buiten? Vrijwel gelijktijdig grijpen mijn man en ik naar onze smartphones. Twitter!

Daar zien we direct dat het gaat om een explosie in de elektriciteitscentrale, niet ver van ons huis. Als ware infojunks checken we vanaf dat moment continu de laatste tweets en zoeken op wat ‘grip 1’ betekent in de melding van de brandweer. Vreemd genoeg gaat het leven gewoon door en we zetten de dagelijkse routine in gang.

‘Het is veranderd naar grip 2’, roep ik naar beneden, als de rest al aan de ontbijtafel zit. ‘Advies van Burgernet is ramen en deuren dicht houden.’ Ik besluit: ‘De kinderen gaan niet naar school tot we duidelijkheid hebben.’ Die duidelijkheid komt er opeens, of iets wat er op lijkt. Naast het advies om ramen en deuren te sluiten, wordt gezegd dat je wel naar buiten kunt. We besluiten de auto te nemen, alsof die een soort bescherming biedt, en brengen de kinderen naar school. Op wonderlijke wijze zijn die op de normale tijd in de klas.

Eenmaal thuis staan mijn man en ik even sprakeloos in de huiskamer. De ochtend die zo vreemd begon, lijkt te eindigen als iedere ochtend. ‘Koffie dan maar’, vragen we bijna gelijktijdig en beginnen te lachen.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Mama, er drijft iets in mijn soep

Kortsluiting, bonzen en #DWDD