in

Het leven is een kauwgombal

KauwgomZoon Boris (8,5) heeft een feestje van zijn beste vriendinnetje. Het speelt zich af tegen een decor van schreeuwende kinderen, pizza, taart en lasergames. Ik haal hem op. Hij moet nog bonnetjes inwisselen voor punten. Met die punten kan hij een waanzinnig cadeau uitzoeken. Als je er drie miljoen hebt tenminste. Boris kan zijn schamele vangst waarschijnlijk inruilen voor nog meer snoep.

In de tussentijd praat ik met de moeder van de jarige job. Ze heeft een enorme doos cupcakes in haar handen. Over het kabaal heen vraagt ze mij of ik ook een geglazuurde lekkernij wil. Ik schud van nee.
Daarna begint ze over de vriendschap tussen haar dochter, mijn zoon en hun vriendje. Het is een drie-eenheid. Ik beaam dat en zeg dat ze voor elkaar door het vuur gaan.
Of ik gehoord heb dat Boris en het vriendje ruzie hadden?
Ik antwoord ontkennend en kijk haar vragend aan.
De moeders hebben blijkbaar contact gehad over de ruzie. Het vriendje was nogal aangeslagen. Voordat ik kan zeggen dat ik niet begrijp dat de moeder mij niet heeft gebeld, komt het drietal aangelopen met hun handen vol kauwgomballen.

In de auto vraag ik aan Boris of hij ruzie heeft gehad met zijn beste vriend.
Boris schudt zijn hoofd.
Ik zeg hem voorzichtig dat ik zojuist iets anders hoorde.
Boris vertelt dan dat het vriendje op school de deur van de wc opendeed terwijl hij zat te poepen. Hij heeft toen gezegd dat hij dat niet erg vond, als het vriendje het maar voor zich hield. Het vriendje vertelde het wel door, ook aan de gezamenlijke beste vriendin.

‘Dus toen was ik wel even boos op hem ja. Tien minuutjes ofzo’, zegt Boris.
‘Tien minuutjes is wel erg kort misschien?’ reageer ik.
‘Ja, ik denk dat het een dag en nog tien minuutjes de volgende ochtend was’, zegt Boris.
‘Maakte die ruzie je niet verdrietig?’ vraag ik.
‘Neuh, niet echt’, antwoordt Boris.
‘Wat maakt je eigenlijk wel verdrietig?’ vraag ik omdat ik niet zeker weet of hij begrijpt wat ik bedoel.
‘Als opa en oma weggaan’, zegt Boris.

Ik slik. Omdat dit mij verdrietig maakt en ontzettend trots tegelijkertijd. Verdrietig omdat de minder prettige kant van het expat-leven zich aan me opdringt. Trots omdat dit kind, mijn zoon verdorie, iets zegt dat zo wijs is. Kleine problemen zijn geen problemen, zelfs in zijn leven gaat het al om zoveel meer. Het komen en gaan van bijzondere momenten, daar draait het om. Boris vangt het met dat ene zinnetje.

‘Wil je ook een kauwgombal?’ vraagt hij.
En al bellenblazend vervolgen we onze weg door het leven.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

We prolongeren onze titel

Mandu’s: snelle Koreaanse snack die naar véél meer smaakt…