in

Roze Barbie

Barbie‘Leuk, dat poppenbedje’, zegt de moeder van het klasgenootje van mijn dochter en ze wijst naar een wiegje met pop. Met twee zonen heeft ze een huis vol jongensspeelgoed. Haar jongste heeft net een middag met mijn dochter gespeeld. En met haar poppen.

Op het schoolplein vertelde de moeder al dat ze het zo leuk vond dat haar zoon eindelijk eens bij meisje ging spelen. Ik was ook blij dat mijn dochter wilde afspreken met een jongen in plaats van het zoveelste suikerspin-roze meisje. ‘Toch hebben we haar helemaal niet opgevoed met al dat roze spul’, zeg ik tegen de moeder als ze hem komt ophalen. Ze kijkt naar mijn roze jurk en ik realiseer me dat ik helemaal niet geloofwaardig overkom. ‘Ach ja, het zit er toch in’, zegt ze lachend.

En toch heb ik roze een tijd bewust gemeden. Zo heb ik mijn dochter rompertjes aangetrokken met een neutrale kleur, of de blauwe van haar broer. ‘Ik ga geen roze poppetje van haar maken’, zei ik tegen iedereen. Dat hield ik niet vol. Als je eerst een jongen hebt gekregen, is het toch leuk als je daarna een meisje krijgt die je jurkjes kunt aantrekken enzo. Ik wilde ook voorkomen dat mensen zouden zeggen: ‘och, wat een lief jongetje!’ Ze is een meisje, en dat mocht iedereen zien.

Het meisje ging lopen en schopte na haar eerste stapjes tegen een voetbal. Ja!, dacht ik. Zie je, ze gaat voetballen. Stoer. Maar het meisje ging naar school en wilde opeens ook poppen. Barbies. Roze kleren. Jurkjes en rokken, absoluut geen broeken.

Ik weet nog dat ik voor haar verjaardag in de speelgoedwinkel stond, voor die enorme wand met roze spullen. Barbies met glitterpakjes, roze accessoires en poedeltjes. Zucht. Dit ga ik toch niet doen? Straks heeft mijn dochter het verknipte wereldbeeld dat alle vrouwen er zo uit horen te zien. Inclusief fraaie boezem, wespentaille en slanke, lange benen. Ik ging op zoek naar een dik exemplaar en vond ergens onderin een onooglijk poppetje waarbij alles uit proportie was. Mijn dochter heeft er zeker twee dagen mee gespeeld.

Laatst stond ik weer voor die wand en dacht terug aan mijn eigen jeugd. Wat wilde ik als klein meisje graag een Barbie. Met prinsessenjurken en glanzend haar. Wat was ik jaloers op de vriendin die een hele koffer vol Barbiespullen had. Zucht. Ik pak een roze doos uit het schap en loop naar de kassa.

Ik kan niet voorkomen dat mijn dochter in aanraking komt met de perfecte vormen van grote speelgoedfabrikanten. Dat moet ik ook niet willen. Ik kan wel proberen in de opvoeding duidelijk te maken dat de meeste mensen er zo niet uitzien. Dat je mooi bent zoals je bent. En dat innerlijke schoonheid belangrijker is dan een fraai uiterlijk. Etcetera. Dat hebben mijn ouders mij kunnen bijbrengen, dus dan moet dat mij ook lukken.

Gisteren zat mijn dochter bij me op schoot en vertelde dat ze na zwemles op voetbal wil. Ha! Zie je, dat gaan we doen. Roze Barbie of niet, ze is en blijft een stoere meid.

KIJKTIP Dat het anders kan, bewijst Riley, een slim meisje dat schoon genoeg heeft van de marketing van poppenfabrikanten:

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Een kopje koffie waar je u tegen zegt

Zo maak jij komend jaar je goede voornemens wél waar