in

Samen afspreken

schooltasAls laatste van de klas komt zoon naar buiten. Uit zijn tas steekt een bosje takken. Nieuwe buit, die hij tijdens het buitenspelen verzameld heeft. Hij kijkt om zich heen. Ik zwaai. Stralend rent hij naar me toe.
‘Mam! Ik wil met iemand afspreken!’
‘Dat is leuk. Met wie?’ vraag ik, terwijl ik het plein vast begin af te speuren naar een potentieel speelkameraadje. Zoon blijft even stil, dan klaart zijn gezicht weer op: ‘Ik weet het! Met V.!’ Uit mijn ooghoek zie ik vriendinnetje V. net met een ander klasgenootje weglopen.
‘Volgens mij heeft ze al een ander afspraakje, lieverd.’ Ik kijk om me heen. De koehandel is al in volle gang. Klasgenootjes rennen in twee- en drietallen op ouders af. Her en der staan ouders telefoonnummers uit te wisselen.

Zoon heeft inmiddels een nieuw vriendje op het oog en sleurt me mee. Als we voor het jongetje staan, trekt zoon aan mijn mouw. ‘Jij moet het vragen, mam.’
‘Nee, dat moet je zelf doen.’
Zoon kijkt naar de grond en mompelt: ‘Samen afspreken?’
Het vriendje schudt zijn hoofd. ‘Kan niet, ik moet naar zwemles.’
‘Ja, jammer. Volgende keer graag hoor,’ zegt de moeder van het vriendje. Ze knikt me begripvol toe en fluistert: ‘Sorry….Succes!’

Op dat moment komt dochter op ons afrennen. Ze steekt me haar tas toe. ‘Hier mam, neem jij die mee? Ik ga bij M. spelen. Het mag van haar moeder.’ Ik kijk rond en zwaai naar de moeder van M. ‘Half vier ophalen?’ M’s moeder steekt haar duim op. Dochter geeft me nog snel een kus en rent naar haar fiets.

Zoon kijkt haar beteuterd na. ‘Ik wil ook met iemand afspreken!’
‘Dat snap ik, lieverd. Maar ik ben bang dat dat nu niet meer gaat.’ Ik wijs op het bijna lege schoolplein.
‘Ik wil het toch!’
‘Kom, we gaan naar huis. Ik heb krentenbollen gekocht.’
‘Ik wil geen krentenbol! Ik wil afspreken!’
Ik verlies mijn geduld en snauw: ‘Dat moet je dan maar eerder regelen.’
‘Nee, jíj moet dat eerder regelen!’
Ik ben je secretaresse niet, denk ik. Ik slik het net op tijd in. Hij is vier. Bij dochter ging het afspreken ook niet meteen ‘vanzelf’. Wat heet: het eerste jaar durfde ze helemaal niet bij andere kinderen te spelen. Dat leidde nog al eens tot de nodige drama’s en teleurstellingen. Stiekem had ik gehoopt dat het bij zoon makkelijker zou gaan.

Begeleid door een brullende sirene achterop fiets ik naar huis. Leren omgaan met teleurstellingen is goed, houd ik mezelf voor. Voor ons allebei. Straks eerst maar eens een krentenbol. Daarna zien we wel weer verder.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Elke maand orgeade bij oma E.

Vraag het een chick: hoe zit het met die witte sokken?