in

Briljant omdenken

“Links”. “Boven”. “Rechts”. “Onder”. Met stijgende verbazing zit ik met een schuin oog zoonlief aan te kijken, terwijl ik intussen óók de schoolarts in de gaten houd. Het rijtje rondjes-met-één-opening die ze net aanwees was weliswaar van het kleinste soort, maar ik zag toch duidelijk de juiste code: het openingetje zat rechts, onder, links, boven.

We moesten naar de schoolarts toe. Zoonlief was getest en er was een mankementje aan ons mannetje geconstateerd: zijn ogen deden het niet goed. Zowel ikzelf als mijn vrouw zijn brildragend, dus geheel vreemd kwam het niet op ons over. Ook het feit dat zoonlief best eens achter een beeldscherm plaatsneemt (tv, computer, laptop, smartphone, wii, DS – niet de gehele dag, maar hij heeft er gewoon veel interesse in) zou ervoor kunnen zorgen dat hij zijn ogen zwaarder belast dan anderen. Zóu, het hoeft niet.

Afijn, naar de schoolarts dus. Voor een second opinion.

ogentestPim mag aan de ene kant van de kamer gaan zitten. Aan de andere kant hangt een poster met rondjes. In de rondjes zitten openingen, telkens aan een andere kant. En de rondjes worden steeds kleiner.

De schoolarts wijst aan. Eerst is zoonliefs linkeroog bedekt. Geen probleem, hoe klein de tekentjes ook zijn, Pim vertelt precies waar de opening zit. Dan het rechteroog bedekken en met het linker kijken. De eerste vijf, zes rijtjes gaan prima. Vrouw en ik zitten mooi in het midden van de kamer, dus ik kan Pim fijn in de gaten houden en intussen ook het aanwijsstokje volgen.
Dan de zevende rij. Het kan ook de zesde of de achtste zijn geweest, maar dat maakt voor dit verhaal niet uit. Kleine rondjes, akkoord. Maar ik – brildragend – kan nog duidelijk zien waar de openingen zich ophouden. Wat blijkt? Zoonlief doet het dus precies andersom. Ineens ziet hij in spiegelbeeld, ofzo. Vreemd.

Nog gekker is de opmerking van de schoolarts: “De vorige keer ging het mis bij het andere oog.” Raadselachtig, maar we kunnen alleen maar concluderen wat de schoolarts uitspreekt: “Hij houdt ons voor de gek.” Dus op het moment dat ze met haar stok een rondje aanwijst, bedenkt zoon razendsnel dat hij precies het omgekeerde moet denken.

Een briljante omdenker, want opeens daagde vrouw en mij een opmerking die hij wel vaker plaatste: “Ik wil ook een bril, net als jullie.”

En nu? Op zoek naar een nepbril. Of nee, een bril met sterkte 0; desnoods eentje met het glas eruit. Een nepbril mogen we het niet noemen, want hij wil een echte.

En na de zomervakantie mag hij nog een keer op optische audiëntie bij de schoolarts…

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Goedgevuld koekblik

Reserve-ontbijtje