in

Sinterklaasjournaal (2)

De pepernoten liggen al ruim twee maanden in de winkel, maar sinds gisteren is er echt geen ontkomen meer aan. Tefke schreef er ook al over: het Sinterklaasjournaal is weer begonnen.

Net als Tefke ben ikzelf een groot fan van het Sinterklaasjournaal. Toen ik nog geen kinderen had, keek ik er al met veel plezier naar. Maar sinds ik kinderen heb, kijk ik met andere ogen. Om mij heen hoor ik de verhalen over kinderen die volledig door het dolle heen raken, slapeloze nachten krijgen, weer in hun bed gaan plassen… Allemaal van de spanning die opgevoerd wordt rondom 5 december. Veel genoemd in het rijtje boosdoeners: het Sinterklaasjournaal…

Gewaarschuwd zat ik vorig jaar dus samen met mijn (toen vierjarige) dochter voor de tv. Ze leefde intens mee met het verhaal, maar liet zich ook steeds prima geruststellen (‘het komt altijd wel weer goed hè?’). Misschien was ze nog net wat te jong om de dramatische verwikkelingen echt te begrijpen? Sowieso hadden we daarvoor het hele Sinterklaasfeest bewust klein gehouden: alleen op zaterdag schoen zetten en op 5 december een wat groter (gezamenlijk) kado bij de schoen. Vorig jaar vierden we ook pas echt voor het eerst ‘pakjesavond’. Of eigenlijk: pakjesmiddag – tip van een oud-collega: vier het vroeg op de dag, dan kunnen de kinderen daarna nog lekker met hun kado’s spelen. Ongezellig, volgens sommigen. Volgens mij bleef het mede daardoor bij ons juist erg gezellig. Ook al was het nog niet donker.

Hoe zou dat dit jaar gaan? Dochter is inmiddels vijf en informeerde al geregeld of het al bijna ‘pakjesdag’ was. Maar eerlijk gezegd houdt haar verjaardag (in april) haar veel meer bezig. Gisteravond zaten we met het hele gezin om zes uur voor het Sinterklaasjournaal. We hadden zelfs al gegeten, want de kinderen waren ongebruikelijk snel meegegaan uit de crèche en bso (‘dan kunnen we Sinterklaasjournaal kijken’). Ogenschijnlijk stoïcijns hoorde dochter aan dat ‘Sinterklaas waarschijnlijk niet op tijd in Nederland zou zijn’. Panne met de stoomboot. Toen het journaal afgelopen was, vroeg ze: ‘Wat doen we als toetje?’

Tussen de happen vla door, vroeg ik het toch nog even na: ‘Komt Sinterklaas op tijd in Nederland, denk je?’
Dochter: ‘Ik denk dat ze te laat zijn; dat zei die Piet toch?’
Ik: ‘Ja, maar het komt altijd weer goed hè, bij het Sinterklaasjournaal.’
Dochter: ‘Ik denk het ook. En anders: geeft niets, toch? Mag ik nog wat vla?’

Hopelijk blijft ze zo laconiek. Voor ouders met kinderen die het minder schouder-ophalend beleven, heb ik helaas geen gouden tips. Iemand anders nog wel?

Naschrift: Vanavond bleek het paard verdwenen. Dochter: ‘Dan hoef ik dus geen wortel in mijn schoen te stoppen.’ So far, so good…

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Huismerk-sheba

Bijzondere data #121212