in

Ik ben niet onhandig

Ik zet Ilse in haar stoeltje in de auto en snoer haar vast, en omdat ik daarvoor mijn beide handen nodig heb klem ik de autosleutel tussen mijn tanden. Ilse (1,5 jaar) vindt dat uiterst interessant en pakt de sleutel uit mijn mond. Soepele moeder als ik ben vind ik dat goed. Ik zet al mijn tassen naast haar, sluit het portier en vouw de buggy op om achterin de auto te leggen. Op dat moment hoor ik ‘klik’. NEEEE!!! ‘Druk op dat andere knopje!’ gil ik door het raam. Ze kijkt me lachend aan, misschien is dat nog wel een heel moeilijke opdracht. Bovendien gaat er ook niet zoveel geluid door het portier heen. Twee minuten later begin ik te wanhopen, de autosleutel zit niet meer in haar vuistje maar vliegt door de lucht richting de bodem van de auto.Auotsleutel - ik ben niet onhandig

Ik ben 34 weken zwanger, de tranen lopen inmiddels over mijn wangen. Dit laatste valt nu nog niemand op want het regent pijpenstelen. Ik ren naar de dichtstbijzijnde kapperszaak en probeer rustig te vragen of ik een telefoon kan lenen. Dat lukt dus niet, die telefoon wel, maar om dat rustig te vragen. ‘En mijn dochter zit in de auto, en hij zit op slot, en mijn telefoon, mijn sleutels, mijn portemonnee!’ ‘Doe maar rustig,’ zegt de kapster, ‘je bent ook zwanger, het komt allemaal goed.’

Mijn stem loopt over van paniek wanneer ik Tim bel, mijn lief, voor het nummer van vrienden van ons zodat zij de reserve huissleutel kunnen brengen en ik thuis de reserve autosleutel kan ophalen. Natuurlijk wil ik ook een ruitje intikken, de politie én de ANWB bellen maar op advies van de omstanders – die er inmiddels genoeg zijn – blijf ik voor haar raampje staan wachten op deze goede vriend. Met lieve woordjes die ze niet hoort probeer ik haar te troosten. Na een goed half uur ben ik drijfnat en kan ik Ilse eindelijk uit de auto bevrijden. De hereniging is innig, samen snikken we nog even na.

Daar heb ik van geleerd, Ilse mag niet meer met de autosleutel spelen. Ik word een iets strengere moeder. Toch vind ik dat dit akkefietje niet echt aan mijn zwangerschap toegeschreven kan worden, kan altijd gebeuren, toch? Het is teleurstellend dat ik drie dagen later diezelfde vrienden moet bellen, weer om de huissleutels, nu omdat ik mezelf heb buitengesloten. Gelukkig is Ilse gewoon bij me en kan ik er om lachen…

Ik wilde deze zwangerschap zo graag bewijzen dat ik net zo slim, zonnig en scherp ben als anders. Helaas moet ik toegeven dat het anders is gelopen.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Leren jongleren

Hoe houd je het dagje uit erin?