Tekeningenterreur

tekeningenterreur‘Máhám!’ Dochter H. (4) komt briesend de keuken ingestampt met twee rood aangelopen vriendinnetjes achter zich aan. ‘Iemand heeft mijn zwartepietenmuts en mijn geverfde schoen in de vuilnisbak gegooid!’

Kalm blijven nu
Ai. Dit zijn ze. De ga-ik-eerlijk-zijn-of–niet-momenten. Natuurlijk heb ik die pietenmuts weggedaan. Het ding lag al maanden ongebruikt tussen de Baby Born, de muziekinstrumenten en het nepgeld uit de kassa. En soms heeft een moeder behoefte aan orde. Maar leg dat maar eens uit, terwijl het water uit de pastapan gulpt, de einde-van-de-middag-jengel eigenlijk al begonnen is en we over een half uur bij het tienminutengesprekje moeten zijn.

Opgeruimd leven
Razendsnel overweeg ik de opties. Keihard liegen: ‘Dat zal G., de hulp wel gedaan hebben’. De tegenaanval: ‘En wat doe jij bij de kliko, je weet toch dat het daar hartstikke vies is’. Of de uitsteloptie: ‘Wat vervelend meisje. Ik kijk meteen na het eten hoe het zit.’

Toch maar de hele waarheid. Wie weet is het de eerste stap naar een leven zonder oude tekeningen, kapotte knuffels die absoluut moeten blijven en – het allerergste – meuk à la de speeltjes bij het Happy Meal.

Hopeloos
Ik zet de pitten uit en draai me naar haar toe. ‘Ik heb het gedaan. Ik dacht dat je er niet meer mee speelde. En het is zo’n bende in de kamer.’ De vriendinnetjes zuchten en schudden hun hoofd. H. kijkt me verbaasd aan. ‘Jeetje zeg, dat is wel héél dom van je.’ En tegen haar vriendinnetjes: ‘Kom, vragen we mijn vader of hij ze er weer uithaalt.’

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Uitglijden of zittenblijven?

Zorgmoeder