in

Als een blok

Als zoonlief slaapt, dan doet hij dat als een blok. Hoewel we het nog nooit hebben geprobeerd, weet ik zeker dat hij nog niet met het geluid van een kanon te wekken is. Dat wist ik altijd al, maar sinds de afgelopen overgang van oud- op nieuwjaar ben ik ervan overtuigd.

vuurwerkNu heb ik zelf niets met vuurwerk (sterker: ik ga er prat op dat ik aan dat geknal en geknetter nog nooit een euro, laat staan een gulden, heb uitgegeven). Als ik op oudjaarsavond 3 vuurpijlen de lucht in heb zien gaan, dan is dat voor mij wel weer genoeg geweest. Zoonlief vond al dat lichtvertier dat al dagen voor 31 december te zien was maar wat interessant. Dochterlief dacht trouwens heel wat anders over het geknal en geraas dat het vroegtijdige vuurwerk met zich meebracht: ‘Ikke benne bang’.

Bij het naar bed gaan op 31 december drukte zoon ons op het hart: ‘Jullie moeten mij wel wakker maken voor het vuurwerk. Dat wil ik zien! Doe de lamp maar aan, dan word ik wel wakker.’ Dochterlief hield zich stoer: ‘Ikke wille ook vuurwerk kijken.’

Zo gezegd, zo gedaan. Even voor twaalven spoedden wij ons naar de slaapkamer van onze zoon. Licht aan, schudden, duwen, praten, hard fluisteren, tikje op de wang: niets hielp. Vrolijk sliep hij door. Als een blok. ‘Tja, toch maar weer laten liggen. Misschien wordt hij zelf wakker als het om 12 uur echt los gaat.’ En dochterlief? Die hebben we ook maar laten liggen.

En wat bleek? Knir en knar knorden vrolijk door. Tot de volgende ochtend. Iets te vroeg…

Iets te laat misschien, maar het mag nog wel: de beste wensen voor 2013!

(oh ja: ik heb met mijn mobiele telefoon maar even een filmpje gemaakt van het vuurwerk in de buurt. Konden de koters toch nog een beetje meegenieten)

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Schoenen

Lesjesavond