in

Lege broodtrommels, kinderliedjes en waarom het me niet meer lukt om te bloggen

Huh, wat? Heb ik al een maand niet geblogd? Shit, inderdaad…

Dat ging snel. Voor mijn gevoel is dat bezoek in het park pas twee weken geleden.
Of, nou ja, drie misschien.

Wat is het probleem? hoor ik je denken. Elke week even iets schrijven, zo moeilijk is dat toch niet?

Nou, wel dus. Ik schrijf niet meer ‘even’ iets. Dat heeft een reden. Meerdere zelfs. Ik heb een tweede kind gekregen. Ik ben weer aan het werk. Ik doe een cursus copywriting. En ik probeer dat allemaal in één week te proppen.

De maandagen zijn het ergst. Dan moeten er twee kids naar het kinderdagverblijf en twee volwassenen naar hun werk. Liefst vóór de spits. Maar dat lukt niet. Want het is maandag. Humeurige vent. Jankende dochter. Spugende zoon. Een poepluier. BoterhamEen zoekactie naar de autosleutels die dochterlief op zondagavond samen met Bumba en Jokie in het laadruim van de piratenboot heeft verstopt. En dat niet meer weet. En dan nóg een poepluier.

Dus zitten we in de spits. R. vloekend en zwetend, ik sussend en trillend. Dat laatste omdat ik nog geen tijd had om te ontbijten. Ik graai in mijn tas naar mijn broodtrommel. Leeg. Die boterhammen die daar in hadden moeten zitten… ik zie ze liggen. Op het aanrecht. Godver.

Dan het kinderdagverblijf. R. zeult de maxi cosi de straat door, ik probeer de positieve moeder in mij naar boven te halen door met mijn dochter mee te huppelen en te zingen.
“Hoooooofd, schouders, knie en…. Nee, schat, we hebben nu geen tijd om je tenen….” Dochter blijft met een ruk staan, slaat haar armpjes over elkaar en zet een pruillip op. Zucht. Oké dan.
“… Oooooren, ooooogen, puntje van je….” R. staat al bij de ingang en wenkt me met geagiteerde gebaren. Ik til mijn dochter op en zet de pas erin. “NEEEUUUUSSSSS!” roept ze verontwaardigd.
“Vanavond, schat, vanavond.”

Binnen handelen we de afgifte af door ons op te splitsen in teams van twee. Slofjes aan, kind naar binnen, beleefdheden uitwisselen, slofjes uit, bonuspunten als we nog even zwaaien, terug naar de auto. Level 1 gehaald.

Door naar level 2: werk. Vanwege mijn ouderschapsverlof heb ik een dag minder om m’n werk af te krijgen. En open ik dus ‘s avonds thuis toch nog maar even die mailbox. Terwijl ik eigenlijk opdrachten voor die cursus moet maken. Of een was draaien. Of stofzuigen. Of het puntje van m’n neus aanraken met m’n dochter. Of nee, vragen hoe de werkdag van R. was. Samen even tot rust komen op de bank. Tijdens een gesprek, of een aflevering van Breaking Bad. Het zit er niet in. Ik ben moe, ik wil gaan slapen.

Onder de dekens moet ik nog even lezen. Om de dag van me af te zetten. M’n hoofd leeg te maken door het te vullen met fictie. En omdat ik met Not Just Any Book heb afgesproken dat ik eind september een recensie plaats over het nieuwe boek van Ivo Bonthuis. Waardoor mijn eindredactiewerk voor 42bis erbij in zal schieten. Tijdens het lezen vallen mijn ogen dicht. Game over.

De volgende ochtend gaat de wekker om 5.30 uur. Piep-Piep-Play again. Als ik uit bed stap voel ik dat ik spierpijn heb. Van het hardlopen. Want dat doe ik ook nog. Twee tot drie keer per week. Omdat het goed is voor de stresshantering.

Om 5.45 uur zit ik in m’n eentje beneden. Kopje koffie, boterhammetje, stilte. Prachtig moment om even te bloggen. Ik klap mijn laptop open en log in. Hopelijk slapen de kinderen nog even door, zodat mijn schrijfmomentje niet abrupt wordt onderbro

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Waarom mannen zo blij worden van hun gadgets

Man zijn, hoe doe je dat? – Marcel Vergonet