in

Kleine zelfstandige

3MegaCam

Morgen fietst mijn zoon alleen naar school. Voor het eerst helemaal alleen van de Hazenkamp naar randje Oost. Of hij er aan toe is? Nou, laten we zeggen dat de zijwieltjes al heel lang verwijderd zijn.

Verkeersdiploma heeft hij ook al een jaar op zak. Maar hij ziet het niet zitten. Maakt niet uit dat hij volgend jaar in de brugklas zit. “Mam, dat is volgend jaar!”

Zelfstandig worden is een dingetje. Tenminste: thuis. Op zijn iPod bouwt hij virtuele dorpen. Op school geen klagen. En zodra hij het huis binnenloopt,  kukelt hij regelrecht terug in de peutertijd.

Kan opeens niet meer zijn brood smeren, zijn troep opruimen of klokkijken. Doet braaf wat je zegt, dat wel. Maar echt blij word ik daar niet van. “Maham, je zei ‘pak je schoenen en niet ‘trek ze aan’.”

Laatst was het tijd voor een experiment. Hoever zou de kleine zelfstandige komen zonder instructies? Het was twee dagen voor oudjaar. ‘s Middags een afspraak met zijn vriend, en daarvoor vuurwerk kopen. Hoogtepunt! Zou hij zelf op tijd uit bed komen? Zou zijn knorrende maag tot hem doordringen? Rooksignalen misschien? Hij zal toch niet op de roep van zijn moeder gaan wachten?

Na een kwellende ochtend brak de middag aan. Om kwart voor 1 ben ik hem gaan roepen. Volledig geconfronteerd met mijn gebrek aan opvoedkundige capaciteiten. Leren op eigen benen te staan, stond dat niet hoog op mijn prioriteitenlijstje? Au!

De kleine zelfstandige liet mijn preek gelaten over zich heen komen. Hij werd louter geraakt door het feit dat er voor t ontbijt geen iPod of laptop meer werd toegestaan. Maar koos toch maar eieren voor zijn geld. Zijn vriend wachtte immers. En het vuurwerk.

Hij belde dat hij later kwam en mocht als beloning blijven logeren. Vooruit dan maar.  Snel verdween hij naar boven om zijn tas te pakken. Binnen vijf minuten was hij weer beneden. Smeerde zijn brood. At het monter op en zette zijn bord in de vaatwasser (tss!).

Hij pakte zijn tas. ‘Niet vragen of hij alles heeft!’ sprak ik mezelf inwendig toe. Drie keer.  Even later stapte hij vrolijk naar buiten. Ik zwaaide hem uit. Die avond miste ik de tandpasta en mijn lievelingsshampoo. Hij had aan alles gedacht.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Opvoedboeken (strip)

Ben jij een echte man?