in

Zonder personeel. Met kinderen.

Loes1 In de euforie van je eerste ZZP-jaar zie je thuiswerken als oplossing voor, nou ja, alles. Vooral voor de zo felbegeerde werk/privé balans. Al snel blijkt dat best wel tegen te vallen.

Opdrachtgevers hebben namelijk het talent om exact te bellen op het moment dat jij met één been op de bakfiets richting naschoolse opvang stapt. Of om met de klus van je dromen te komen, nét die ene week dat je na goed echtelijk overleg twee daagjes vrij wilde nemen tijdens een willekeurige kindervakantie. Die sowieso altijd verkeerd uitkomt.

Er zijn tijden geweest dat ik serieus overwoog de postbode op straat aan te klampen om op mijn kinderen te passen. (Eén uurtje maar. Wat krijg je normaal? Ik bied dubbel!) Of dat ik ze gewoon vergat.

Zo herinner ik me nog goed een dag dat mijn peuterdochter uit logeren was en mijn kleuterzoon na school bij een vriendje ging spelen. Freedom! Op wat normaal mijn vrije kindermiddag was, kon ik me ongegeneerd in mijn werk verliezen.

En toen ging de telefoon.
“Is Tom bij jou?”
Met een klap viel ik terug op aarde. Tom! Het vriendje dat ik altijd op donderdag mee naar huis nam. De deal die we al weken hadden maar die ik nu compleet vergeten was. Omdat het door dat walhalla van eindeloos ongestoord kunnen werken niet donderdag leek, maar maandag of dinsdag of vrijdag.
“O nee! O nee, wat erg. Ik heb hem niet opgehaald, Rijk heeft een speeldate en…”
“Oké. Ik rij nú naar school. [klik]”

Wat volgde waren de tien langzaamste minuten uit mijn leven. Tot de telefoon weer ging: Tom was nergens te bekennen. Z’n moeder zocht nog door en zou me op de hoogte houden.

Mijn benen voelden als spaghetti. Ik zag Tom al ondersteboven in het water achter school liggen. Of meegaan met die enge groene bestelbus waarover net een waarschuwingsmailtje rondging. Mijn gedachten sprongen van “Was het maar mijn eigen kind” via “Had ik maar nooit kinderen gekregen” naar “Ik wil dood”.

Na tien zo mogelijk nog langzamere minuten bleek Tom niet meegenomen door de enge groene bus maar door de au-pair van zijn vriendje Benjamin. Dit goedbedoelende Canadese meisje kreeg de volgende dag de volle laag van de juf. Ik hoopte maar dat ze er niets van had verstaan. Ik had al meer dan genoeg om me schuldig over te voelen.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

9 hele stiekeme comicverfilmingen

Een babynaam kiezen, use the force!