Skypen in Porto

porto

Volgens Google Maps zat er via de snelwegen zo’n 2.086 kilometer van de voordeur van ons huis in de Amsterdamse binnenstad tot die van het hotel in Porto waar we afgelopen week met zijn tweetjes zaten. Ja, met zijn tweetjes. De kinderen zaten bij opa en oma, die volgens diezelfde online routekaart toch één luttele kilometer dichterbij wonen.

Skype

Het voelde ver. Héél ver. Niet dat we de afgelopen zeven jaar niet eerder alleen waren. De meisjes gaan best vaak een weekend logeren. Op die dagen pakken wij een filmpje en een pizza, slapen vooral lang uit, lezen voor de verandering alle weekendkranten helemaal uit en spreken zeker een keer of tien onze verbazing uit over hoe heerlijk stil het toch in huis is. En in de zomervakanties reizen wij vaak af naar het familiehuis in Tsjechië, waar opa en oma wederom aanwezig zijn om zich een paar dagen over onze bloedjes te ontfermen, zodat wij een of ander stadje, de lokale wijnkaart en elkaar (weer) kunnen ontdekken.

Dit voelde anders. Omdat het zovéél kilometers waren die ons scheidde. Omdat we met trein, bus, vliegtuig en taxi moesten om naar onze bestemming te komen. Omdat we gewoon in een ander lánd zaten. Gelukkig was er Skype.

Onuitgesproken vraag

De eerste paar uur van die romantisch ingestoken tripjes gaan sowieso steevast over de kinderen. In het achterhoofd de onuitgesproken vraag: gaat het ons lukken langer dan een kwartier níet over de kinderen te praten?

Natuurlijk lukt dat. Hoe langer we op het terras zitten, hoe langer we slenteren door duizelingwekkend steile straatjes, hoe langer we ons verwonderen over zinnenstrelende kerken, monumenten en huizen – des te minder denken we aan die twee meisjes die duizenden kilometers verderop rondspringen in een of andere binnenspeeltuin. Tijd krijgt weer een andere betekenis. De dag lijkt zoveel meer uren te tellen. Uren om ook stilzwijgend, hand in hand, door deze vreemde stad te lopen. Elkáár weer te bekijken en te bevoelen. Te praten over ambities, dromen en verwachtingen. Weer man en vrouw te zijn en niet alleen papa en mama.

Blonde lokken

Na vier dagen is die lol er ook weer af. Tenminste: het gemis wordt dan te groot om echt nog onbekommerd te genieten. Hop, in taxi, vliegtuig, bus, trein (want: goedkoop ticket via Eindhoven), naar mijn kinderen toe. Naarmate de kilometers tussen ons in slinken, hoe méér ik ze wil vasthouden, hun blonde lokken wil ruiken, hun nekjes wil kussen. Mijn hart loopt over als ik zie weer zie, zij struikelen van opwinding over elkaar en hun eigen woorden om hun ervaringen te vertellen.

Na een uur zit ik met een herriepiep in mijn oren op de bank. Mijn man en ik kijken elkaar aan. Wanneer gaan we weer een reisje boeken?

Avatar

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Oudervaardigheden

Stuiterbal