in

Kinderen wel een bezwaar!

AfbeeldingOm zes uur ‘s avonds duwen we de deur open van het Griekse restaurant Ikriti in Amsterdam-Zuid. Een ouder stel zit bij het raam, verder is het leeg. De eigenaar van het restaurant kijkt blij, schudt zelfs onze handen. We halen opgelucht adem. Pff.. gelukkig: geen hekel aan kinderen – schiet het door mijn hoofd.

Het was zes jaar geleden dat we met een kleine baby door Parijs liepen. Op de bonnefooi. In Gare du Nord zou vast wel een goedkoop hotelletje zijn waar we een nacht konden slapen. “Ja natuurlijk!”, klonk het als we aanklopten. Wanneer we de buggy naar binnen reden, werd het opeens: “Nee, dat kan echt niet!” We testten het uit: ook bij andere hotels waren we welkom – maar wel zonder kind. Pas toen we bereid waren flink te betalen voor een keurig hotel, bleek een kind geen bezwaar.

Kinderen zijn hinderen, zeggen ze. Je carrière is niet meer precies wat je vijf jaar geleden voor ogen had. Net als de nachten. Van een kind word je ook nog eens ongelukkig, bleek uit onderzoek. Niet voor niets bezwijken veel relaties onder de last van het ouderschap. Maar ook voor anderen kunnen kinderen een serieus obstakel vormen in een doorgaans rustig leven. Niet voor niets bestaan er oplossingen zoals ‘hotels waar kinderen verboden zijn. Of vliegtuigvluchten zonder gejengel van koters.

Soms snap ik het wel. Het is ook irritant wanneer je eindelijk een avondje uit bent, en er een zeurend kind aan het tafeltje naast de jouwe zit. En toegegeven, op eigen avondjes uit, stort ik me niet op de hoek waar grote gezinnen zitten. Even rust. Al haal ik wel mijn schouders op en glimlach ik begrijpend, als het op aan die tafels niet ordelijk verloopt. Het leven verloopt sowieso niet ordelijk.

Er zijn ook initiatieven die uitsluitend het terrein zijn voor kinderen. Kinderrestaurants. Een uitlaatklep voor op hol geslagen peuters. We hebben het geprobeerd. Maar na twee uur gekrijs, piepten onze oren en waren we totaal gestresst. We zwoeren dat we daar nooit meer een stap naar binnen zouden zetten.

Wanneer we aan tafel zitten in het kleine restaurant in Oud-Zuid, haal ik een tas tevoorschijn met ‘geheime attributen’ om de rust aan tafel te bewaren. Flesje. Boekje. Potje klei. Tot mijn verbazing pakt de serveerster zelf wat stiften en een kleurplaat. Ze komt meteen met wat brood aanzetten, vraagt wat de kindjes willen drinken. Zij stralen. En ik kan eindelijk ontspannen. Halverwege de avond danst onze oudste op Griekse muziek. Een aangepast kinderprogramma is absoluut niet nodig om het gezellig te hebben. Dit is het echte leven – met volwassenen, met kinderen, met lekker eten.

Dus boeken we ook gerust een hotel midden in de stad en laten ons niet verbannen naar een gezinscamping. Hoe moeten kinderen anders leren hoe ‘men’ zich in de ‘echte-grote-mensen-wereld’ gedraagt? Nee, niet met de vingers, maar met de vork. Zulke kwesties. Als we een keer ‘s avonds buiten de deur gaan eten, doen we dat om zes uur – nog voordat de mensen komen die rust zoeken. Om half acht zijn wij weer verdwenen. Soms zie ik zure gezichten als de kinderen binnen komen. En dan denk ik: Deze jonge kindjes werken zich later suf om de zorg voor ons allen te kunnen opbrengen. Ook voor jou. Een beetje credit en een beetje geduld is wel op z’n plaats.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Voorname achternaam

Kolfkater