in

In zeven stappen je lichaam kwijt

poppetjeSommige vrouwen zijn na negen maanden wel klaar met hun zwangere buik. Ze hebben het idee dat hun kind hun lichaam heeft overgenomen en voelen zich beperkt in hun bewegingsvrijheid. Ze willen weer strak in hun vel en (desnoods in honderd stappen) hun lichaam terug. Ik ken het. En ik heb helaas nieuws voor wie denkt dat de bevalling een einde maakt aan dat gevoel: het wordt alleen maar erger. Een kind krijgen betekent namelijk dat je lichaam volledig overgenomen wordt door de baby. Ik was in zeven stappen, en 15 maanden, mijn lichaam kwijt. En dat ging zo:

1. Die buik dus. Die is je buik niet meer. Die is je buik + een nieuwe buik, die onder je navel dienstdoet als ritsobstakel en broekvulling. Er zijn vast vrouwen die die tweede buik wegkrijgen door te sporten. Ik heb gewoon twee buiken. En een kind.

2. Dan volgen je borsten. Net voor de bevalling waren ze bij mij op het hoogtepunt van hun carrière. Stevige cup: best mooi, al zeg ik het zelf. Na de bevalling kregen ze echter al snel gezelschap van antitepelklovencrème, kolfcups en voedingspads. Om daarna gehavend en wel te verdwijnen in een te klein geworden bh. 1-0 voor de baby. Of 2-0. Hoe je het wil zien.

3. Tegelijk met de vernieling van mijn boezem, zette mijn baby de aanval in op mijn armen en benen. De kleine meneer wilde niet slapen, tenzij hij in mijn armen lag of ik uren met hem rondwandelde. Het gaf hem rust – mij kapotte voeten en uit de kluiten gewassen armspieren. (Maar no way dat al die kilometers en die wieg-workouts effect hadden op de verdwijning van mijn tweede buik).

4. Toen babylief eenmaal rustig en wel in zijn bed sliep en mijn armen en benen rust kregen, was het mijn rug die eraan moest geloven. Dagelijks 10 kilo het huis door sjouwen is funest als je buikspieren met pensioen zijn en je vergeet om te tillen zoals een arboarts het zou voorschrijven.

5. Groot feest dus, toen mijn zoon een aantal maanden geleden besloot zelf aan de wandel te gaan. Dacht ik. Ik had er niet op gerekend dat hij daarbij vier maanden lang mijn hand nodig zou hebben. Zelfs nu hij echt los kan lopen, grijpt hij nog regelmatig in het luchtledige om mijn vinger te bemachtigen. Ik snap nu waar de term handenbinder vandaan komt: met één hand kun je niet koken, geen veters strikken, geen koffie zetten. En met een kind als verlengstuk van je arm, is op de bank zitten en een boekje lezen er al helemaal niet bij.

6. Ook mijn neus, ogen en mond zijn niet meer van mij alleen. Regelmatig word ik onderworpen aan een uitgebreid tandheelkundig onderzoek, controleert mijn zoon of mijn neus nog toetert als hij erop drukt en grijpt hij vol verbazing mijn wimpers zodra ik met mijn ogen knipper. Ik vind het aandoenlijk. Behalve om half zeven ’s ochtends. Dan is niets grappig.

7. Na vijftien maanden ‘lichaampje-delen’ heb ik nu echter wel goede hoop dat er weer wat meer bewegingsruimte in zicht is en dat mijn zoon langzaam op eigen benen gaat staan. Grotendeels dan. Want soms schrik ik ’s nachts wakker en zoek ik waar ik mijn kind heb gelaten. Of ik hoor op een feestje constant zijn stemmetje, dat zegt: ‘ik ben lekker over zes uur weer wakker’. Dan weet ik dat hij één deel van mij écht heeft geconfisqueerd: mijn hersenen. En dát gaat waarschijnlijk nooit meer over…

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Een babynaam kiezen, use the force!

Vijf voordelen van gescheiden ouder zijn!