in

Stilte voor de storm

kicksenZodra je kinderen krijgt, worden alle denkbare cliché’s waarheid. Of dat iets zegt over de waarheid of over ons waarnemingsvermogen, laat ik even in het midden, maar feit is: alles wat je – voordat je ouder wordt – voor onmogelijk had gehouden, blijkt bewaarheid te worden zodra de kleinen het levenslicht aanschouwd hebben.

Toen onze jongens nog veilig opgeborgen zaten in de buik van hun moeder, werden wij omringd door mensen – sommigen zelf ook in blijde verwachting – die alle moeite deden om ons deze cliché’s op te dringen. Wij keken elkaar dan soms vertwijfeld aan. Zolang onze handenbinders nog niet ter wereld waren, genoten wij nog eventjes van de spreekwoordelijke stilte, die in afwachting was van dezelfde storm.

Toch konden we deze gesprekken soms maar moeilijk vermijden en namen we – meer dan ons lief was – deel aan diepgaande gesprekken over het beste kinderkamermeubilair, de meest in het oog springende babymode, het absoluut best absorberende luiermerk en – het ergst van allemaal – de beste middelen tegen allerlei kwaaltjes waar ik op dan moment nog liever niet bij stilstond.

Totdat na drieëndertig en een halve week de jongens hun komst aankondigden. Ik was op dat moment als bureauredacteur in dienst van een uitgeverij en zat die dag sinds de lunch toch niet meer helemaal gerust om mijn plek. De onrust nam toe en sporadisch contact met het hoogzwangere thuisfront deed mij om half vijf besluiten voortijdig naar huis te gaan. Mijn meest neutrale gezicht kon niet verhoeden dat enkele collega’s hoogte kregen van de situatie aan het thuisfront, zelfs terwijl de uitgerekende datum nog ver in de toekomst lag. “Tweelingen komen altijd te vroeg”, meldde collega Joke toen ik na het eerste ziekenhuisbezoek op mijn werk vertelde dat mijn gezinsuitbreiding eens zo snel zou gaan dan we vooraf vermoedden.

Om half zes kwam wij in het ziekenhuis aan. Enige medische indicatie bracht ons in de grootste kraamkamer van de afdeling, met een peloton artsen waar een streekziekenhuis ‘u’ tegen zegt. Kinderarten, internisten, verloskundigen, zo’n beetje alle denkbare disciplines verdrongen zich rond het bed van de aanstaande moeder. Zelf kon ik met moeite een plek naast het bed bemachtigen.
Iets voor middernacht werden Nathan en Joram geboren. Zeven minuten zaten er tussen de komst van onze oudste en jongste zoon. Vanaf dat moment was de waarheid anders dan eerder.

Onze zonen waren geboren en maakten dat de wereld nooit meer was als daarvoor. Vanaf dat moment grossierde ik in algemeenheden. En ik genoot ervan! “Wat gaat het toch snel!”, “Wat worden jullie toch groot”, “Gaan jullie volgend jaar alweer naar de basisschool”. Alles bleek waar te zijn. Kinderen worden angstaanjagend snel groot, gaan in no time naar ‘de middelbare’ en groeien je letterlijk ‘boven de kop uit’. Voor je het door hebt verandert ‘luieruitslag’ in ‘jeugdpuistjes’ en neemt James Bond de plaats in van Pino.

Het is dus toch allemaal waar, al die mensen hadden gelijk. Kinderen worden heel snel groot. Onlangs kreeg Joram nieuwe voetbalschoenen. Maat 45.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Ontspannen

Ontspannen… Dat moet zelfs mij toch lukken?

Beter koken met apps – zeven tips