in

Hofnarretje

Ik ben een doemdenker. Tobben, zorgen maken, altijd van het ergste uitgaan, alles overschatten. Vermoeiend en zinloos, maar met een voordeel: als er een keer iets ergs gebeurt, heb ik het zien aankomen.

hofnarretje-586x376Vandaag precies drie jaar geleden ging om acht uur ’s ochtends de telefoon. Toen ik tijdens het gesprek de radeloze blik in mijn man’s ogen zag, wist ik dat mijn doemdenkerige aard gelijk had gekregen. Ik was gaan slapen met in mijn hoofd de extra nieuwsuitzending over een grote zedenzaak op een Amsterdams kinderdagverblijf. Het is vast op Het Hofnarretje, dacht ik, de crèche waar mijn zoontje anderhalf jaar op had gezeten. Van alle kinderdagverblijven? Dat zou wel erg toevallig zijn, stelde mijn man me gerust.

Het telefoontje was van een vriendin die de krant ‘s ochtends vroeg had gezien. Ik weet nog dat ik, hoe bang ook, naar beneden vloog om de krant uit de brievenbus te halen. Hoe opgelucht ik was toen ik de zwart gebalkte foto op de voorpagina bekeek en constateerde dat ik die man nooit had gezien. Hoe onrustig ik werd toen ik hoorde dat het misbruik zich tussen 2008 en 2010 had afgespeeld: precies de periode dat mijn zoon op Het Hofnarretje zat.

Ik belde de speciale infolijn en stond die avond met honderden andere ouders in de rij voor het Mövenpick hotel. Luisterde naar de burgemeester, naar kinderartsen, naar hulpverleners. Hoorde boosheid, angst en onmacht. Hoe had dit kunnen gebeuren? Elke ouder wilde weten of zijn kind ook slachtoffer was geworden. Was luieruitslag een symptoom? Waar was de directie van Het Hofnarretje? De sfeer werd in de loop van de avond hysterisch, ik aaide over mijn zwangere buik, staarde naar de vloerbedekking en dacht terug aan alle keren halen en brengen. Het beeld van medewerker Edwin R. met mijn zoontje op zijn arm, stond op mijn netvlies gebrand. De grapjes die hij maakte over de bril die mijn zoontje steeds opnieuw van zijn neus trok. Natuurlijk voelde het niet helemaal lekker, zo’n net wat te vadsige man van rond de veertig op een kinderdagverblijf. Ik heb hem gegoogeld. Wilde weten hoe zijn privéleven eruit zag. En drukte het onderbuikgevoel weg, ik wilde niet van het slechtste uitgaan. Waarom zou een man niet op een kinderdagverblijf mogen werken?

Edwin R. kwam snel vrij wegens gebrek aan bewijs, wij legden nog maanden alles wat onze zoon deed of zei op een goudschaaltje, vroegen ons af of zijn huilen een andere reden had dan wij dachten? Het schuldgevoel zorgde voor een steen op mijn maag. Na drie maanden thuis zitten met een huilbaby wilde ik zo graag weer werken. De kinderopvangtoeslag bedroeg toen nog honderden euro’s per maand en geen kinderdagverblijf had plek. Het telefoontje van Het Hofnarretje was een opluchting. Nu ik kan vergelijken, weet ik pas hoe chaotisch en onrustig het daar was. Toen had ik als nieuwbakken moeder geen idee. En liet ik mijn hulpeloze, kleine baby daar achter.

Er werd me aangeraden een babyfoto naar de politie te sturen. Dan konden ze hem eventueel herkennen op beelden van Robert M. die nu nog niet versleuteld waren. We besloten dat niet te doen. Helemaal zeker weten we het niet, maar er is niets dat wijst op misbruik. Zijn nu soms heftige gedrag brengen we op geen enkele manier meer in verband met Het Hofnarretje. Ik denk nu wel nog vaak – en dat klinkt gek voor een doemdenker – wat hebben wij ongelofelijk veel geluk gehad.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Engeltje

Grote meneer