in

En…toen…was…hij…weg…!!!

Ongeveer anderhalf á 2 jaar geleden. Het was een prachtige, zonnige dag. Misschien wel net zo’n mooie dag als vandaag. Zondag was het ook. Tijd om erop uit te trekken. Vrouwlief moest werken, en zoals het dan wel vaker gebeurt, besloot ik met zoon en dochter naar de dierentuin in Nordhorn te gaan.

Het voordeel van deze Duitse dierentuin, net over de grens bij Oldenzaal (een aanrader trouwens, vooral als de kinderen nog niet zo heel groot zijn), is de overzichtelijkheid. Dachten wij altijd…

TierparkIk met dochterlief in de de buggy en zoon te voet de dierentuin in. Nu was juist die zondag ook een rommelmarkt gepland door de dierentuindirectie, maar dat mocht de pret niet drukken. Alleen was het wel extra druk.

Zoon was op dat moment erg bezig met dingen ‘zelf doen’ en ‘zelf ondernemen’. Toen we dan ook langs het ezelverblijf liepen, vroeg hij of hij misschien alleen langs de ezels mocht lopen. Ik zou dan het pad zelf vervolgen met buggy-met-inhoud. Tussen zijn en ons pad: een scheidingswand, maar dat mocht de pret niet drukken.

U voelt het al: dat deed het dus wel. Want alles wat er aan de andere hand achter de scheidingswand weg kwam, zoonlief was het niet…

Met duizenden Duitsers (nou, oké, dat leek het in ieder geval en het bekt lekker) en enkele tientallen landgenoten om me heen bekroop me een onbehaaglijk gevoel. Maar hé, dit kon ons toch niet gebeuren? Nee, dit zou ons toch niet overkomen?

Goed nadenken: hij kent de dierentuin. Geluk bij een ongeluk: hij kan ook de plattegrondsborden lezen. “Kijk, hier zijn we”, wees hij dan altijd als hij weer een bord ziet. “En daar is de speeltuin.” De speeltuin is mega-groot. Zou hij daar naartoe zijn gegaan? Daar vinden we (dochterlief zit inmiddels in haar karretje hard de naam van haar grote broer te roepen – lief, maar niet echt geruststellend…) hem nooit. Nee, eerst nog eens goed rondkijken bij de ezels. Hoe kon ik ook zo dom zijn om hem alleen op pad te laten? Ezel!

Hoe we ook keken, geen zoon te vinden. Dan maar naar de hoofdingang, om te melden dat we hem kwijt zijn. En maar hopen dat niemand hem heeft meegenomen (alles schiet door je hoofd heen in zo’n situatie). Met de moed in de schoenen op weg naar de entree. Daar aangekomen in mijn beste Duits (mavo na 1 schooljaar met een 5,5, daarna laten vallen) uitgelegd wat er aan de hand was. “Mein Sohn ist weg.”

Alarmbellen gingen af: er was een jongetje aan komen lopen, die stond daar. Ik zag een huilend koppie, dat heel erg blij was dat hij mij zag. En ik: ik was nog nooit zo blij geweest. En bovendien: wat was ik trots op hem dat hij zijn instinct was gevolgd door naar de in- en uitgang te lopen, in plaats van naar de speeltuin.

Sindsdien hebben beide kinders bij een dagje uit ons mobiele telefoonnummer bij zich. Voor het geval er weer zoiets gebeurt.

Dit verhaal denk ik nog regelmatig aan, maar het werd helemaal opgerakeld door RTL Nieuws, dat een paar weken geleden aandacht had voor de TrackJack, een GPS-systeem om kinderen te kunnen lokaliseren. Vroeger zou ik gedacht hebben: wat een onzin. Maar nu? Het is een gebeurtenis die je niet meer kwijtraakt, ondanks dat het goed afgelopen is.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Man zijn, hoe doe je dat? – Johan Koning

De 5 belangrijkste redenen om iets te liken op Facebook