in

Stilstaan en nadenken

Diploma AZwemles. Iedere ouder weet wat dat betekent: de hel. Het is een onplezierige sauna, mega-stressmoment en een fikse financiële investering. Ik ken geen ouder die zegt te genieten van de wekelijke zwemlessen. Maar ja, goed leren zwemmen is belangrijk en dus ontkom je er niet aan. Ik ook niet. Dus ook ik breng mijn kinderen nu al een tijdje elke donderdagavond braaf naar het zwembad.

Het eerste diploma A is inmiddels binnen, maar we willen minimaal B dus voorlopig zijn we nog niet klaar. Ik heb me erbij neergelegd. Nu kan de wachttijd bij het zwembad best relaxed zijn, via je smartphone even alle sociale media / spelletjes bijwerken, tijdschrift of boek lezen. Even een momentje voor jezelf, zeg maar. In kleedkamer, gang of buiten bij de ingang.

Lekker rustig dus, tenzij je je moeilijk kunt afsluiten voor de weinig boeiende gesprekken van andere mensen, die er veelvuldig worden gevoerd. Of kinderen van het vorige (of volgende) uur die het nodig vinden om luidruchtig van zich te laten horen.

Een voorbeeld: oma (echt op leeftijd) probeert een kind (iets ouder dan vier) om te kleden terwijl ander kind (nog geen twee) continu begint te jengelen. De vrouw blijft herhalen: ‘Lieverd, je moet nu echt stoppen met huilen.’ Werkt niet natuurlijk. Het kind begint alleen maar harder te huilen. Oma grijpt naar haar tas. ‘Hier, wil je een snoepje? ‘ Het kind is niet meer te troosten en jammert met nog langere uithalen.

Ik kijk op van mijn boek en zie andere ouders ook wanhopig opkijken van hun mobiel. Pak dat dit kind even op! Knuffel het! Maar vind op zijn minst een uitknop, want wij worden gek van dat gehuil. Een paar minuten komt oma met huilend kind de kleedkamer uit, kan de uitgang niet vinden en loopt de andere kleedkamer in. Ik besluit in de grijpen en begeleid de arme vrouw naar buiten. Opa’s en oma’s die voor kleinkinderen zorgen: prima, maar er zijn grenzen.

Zelf ben ik inmiddels een doorwinterde zwemlesmoeder. Ik kan me niet meer over opwinden over de stress in de kleedkamer. Maar eerlijk is eerlijk: dat was op dag 1 wel anders. Als je als nietsvermoedende ouder het zwembad betreedt en in de kleedkamer je ogen uitkijkt. Hoe werkt het hier? Wat is de bedoeling? Oh, blauwe slofjes om je schoenen, natuurlijk. Kaart (laten) knippen. Check. Vijf minuten voor het einde van de les klaarstaan met shampoo en handdoek en dan haastje-repje omkleden en naar huis.

Ik was altijd als laatste weg en dat irriteerde me. Gevolg: ik ging mijn kinderen steeds fanatieker aansporen om op te schieten. ‘Droog je af’, ‘Trek die kleren nu even aan’, ‘Kom op, opschieten, we zijn weer de laatste’. Verschrikkelijk. Op dat soort momenten ben ik de moeder die ik niet wil zijn.

Tot die keer dat ik even stopte met roepen en om me heen keek. Alle moeders zaten hun kinderen op te jagen. Ze moesten allemaal opschieten. Snel-snel-snel. Ik keek hoe laat het was. Als ik zou stoppen met haasten en mijn kinderen de tijd zou geven om zich in een normaal tempo aan te kleden, zouden we vijf minuten later thuis zijn. Dus? Hoe erg is dat? Maken die vijf minuten echt zoveel uit? Is het alle stress waard? Natuurlijk niet.

Opeens zag ik het. Ik ga stoppen met dit kuddegedrag. Stilstaan en kijken waar we mee bezig zijn. Nadenken. En daarna mijn eigen plan trekken, het op míjn manier doen. Het blijft apart dat ik dit niet meteen doe. Dat ik eerst ga meehollen met de rest en dan pas ga nadenken. Nou ja, gelukkig komt er een moment dat ik ga denken. Die gedachte geeft hoop.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Harley-Davidson in 2020 leverbaar met elektromotor

Andermans kinderen