in

Alleen maar brood

AfbeeldingEen stuk of vier Marokkaanse vrouwen met hun kleine kinderen, drie Nederlandse moeders en ik zitten op een woensdagochtend in het handenarbeidlokaal van de school. Het is tijd voor de maandelijkse koffieochtend onder leiding van de orthopedagoge. Het gaat vandaag over de vraag hoe je je jonge kind aan het eten krijgt. Of niet. Want al snel blijkt dat geen enkel kind bijvoorbeeld groente eet. “Dat lust hij niet”, is de algemene tendens.

Marijke, een Nederlandse met een hoofddoek om en een slapende baby in haar armen, neemt het woord. “Ik vind het stom om mijn zoontje te dwingen om te eten wat hij niet lekker vindt. Dat doe ik zelf toch ook niet? Wij halen lekker frietjes of shoarma, dat lust hij wel. Die groentes, dat komt nog wel.” De Marokkaanse dames schudden instemmend met hun hoofden. “Mijn zoontje eet alleen maar brood”, zegt er een zachtjes.

De orthopedagoge begint over manieren om je kind aan de groentes te krijgen, maar vindt geen gehoor. Als ze vraagt of de kinderen wel een toetje krijgen als ze hun bord niet hebben leeggegeten, vraagt iemand: “Wat is dat?” Ah, Danoontje; dat kennen ze allemaal wel, maar “Dat eten wij gewoon tussendoor, hoor. Onzin dat dat na het eten moet.” Een Marokkaanse zegt dat een toetje typisch Nederlands is. Dat ontkennen de Nederlandse vrouwen.

Dan gaat het over snoepgewoontes. Iedereen kakelt door elkaar maar Marijke weet er bovenuit te komen: “Mijn kind mag snoepen wanneer hij wil. Vroeger mocht je maar een snoepje of koekje per dag, maar dat vind ik zo ouderwets en zuinig! Bij mij weten mijn kinderen precies waar het snoep ligt, en ze pakken het als ze zin hebben. Doordat ze dat altijd mogen, hoeven ze er tenminste niet de hele tijd om te zeuren!”

Het ligt op het puntje van mijn tong om te vragen of dit geen pure gemakzucht is, maar ik hou me in. De Nederlanders en de Marokkanen zijn het roerend met Marijke eens. Geef die kinderen lekker snoep als ze daar zin in hebben. En chips. Dan heb je geen kind aan ze! Ik kijk in opperste verbazing om me heen en besluit mijn mond te houden. Het lijkt wel of ik op een andere planeet zit.

De volgende dag hoor ik dat er, door de inspanningen van de nieuwe sportdocent, weer een paar duizend euro’s subsidie naar onze school gaan, voor het project ‘Gezonde School XL’. Ze gaan de kinderen leren dat gezonde voeding en voldoende beweging belangrijk zijn. Ik hoop dat de lessen aanslaan, dan kunnen de kinderen misschien hun ouders opvoeden. Maar ik heb er een hard hoofd in.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Nieuwe vrienden, nieuwe vijanden

5 tips om het meeste uit je gewichthefriem te halen