in

Verpleeghuis

AfbeeldingIk vergeet nooit de eerste keer dat wij op bezoek gingen in het verpleeghuis; ‘oma’s nieuwe huis’, zoals we het aan Jonna hadden verteld. Toen we de ‘huiskamer’ inliepen, durfde ze oma in eerste instantie niet te begroeten. Nu moet ik zeggen dat ik zelf ook schrok. Het kleine vrouwtje dat hier met haar hoofd omlaag in die veel te grote rolstoel zat, deed in weinig denken aan die slimme, grappige, sterke vrouw die mijn schoonmoeder altijd geweest was.

Nu zat ze daar, met andere dementerende ouderen op een zogenaamde ‘gesloten’ afdeling. We gingen regelmatig op bezoek, en Jonna kende al snel het cijferslot van de deur uit haar hoofd. Ze leerde omgaan met de mensen op de afdeling, die allemaal haar aandacht zochten en riepen wat een mooi meisje ze was. Dat kon ze wel waarderen. Ze liep nu ook zelf als eerste naar haar oma’s kamer toe als we binnenkwamen, om haar een kus te geven.

Het was prachtig om te zien, dat oma, hoezeer ze ook in zichzelf gekeerd in haar bed lag, altijd begon te stralen als ze haar kleinkind zag, en meteen haar lippen tuitte om Jonna een kus terug te geven. “Dag lieve schat”, fluisterde ze dan, en Jonna zei “Dag oma”. Dit ene moment was het waard om naar het verzorgingstehuis te rijden, zelfs al was er de rest van het bezoek geen contact meer mogelijk.

Want dat oma aan het einde van haar leven was gekomen, daar was geen twijfel meer over. De precieze medische oorzaken zijn tot op de dag van vandaag niet helemaal bekend, maar dat de hersenbloeding (of het aneurisme, wat het eigenlijk was), een versneld proces van dementie heeft ingezet, was wel duidelijk. “Je mag de gordijnen wel sluiten, hier is niets meer te doen”, had ze daar zelf over gezegd. Maar misschien bedoelde ze wel wat anders.

Gelukkig leek oma in haar situatie te berusten. Was ze eerder nog wel eens boos geweest over haar lichamelijke, maar vooral over haar geestelijke achteruitgang; nu was daar niets meer van te merken. Ze lag daar maar te liggen en wij zaten daar maar te zitten als we langskwamen. Jonna bracht leven in de brouwerij, door heen en weer te rennen, alles te bestuderen, vragen te stellen en grappen te maken.

Ze leek niet aangedaan door het smalle hoofd met de ingevallen wangen van haar oma op het witte kussen, de breekbare polsen met de veel te grote, fladderende handen, de halfopen ogen die in de verte staarden of je soms minutenlang aan konden kijken. Kinderen zijn keihard, zeggen ze weleens, maar ik denk dat niet. Ik denk dat ze gewoon negeren wat ze niet kunnen begrijpen. En geef ze eens ongelijk.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

13 bijzondere en bizarre weetjes over de komkommer(tijd)

Sensitief meisje