in

Sensitief meisje

Verlegen
Lucie (6) zit naast me in de auto. Ze is wit en glimlacht moeizaam.
‘Ik ga even slapen mam,’ zegt ze.
‘Dat is goed moppie,’ zeg ik en aai haar over haar been.
Ze doet haar ogen dicht en ik koers ons naar haar bioscoopfeestje.

Twee weken geleden werd ze uitgenodigd voor het feestje van haar beste vriendinnetje.
‘Oh, maar ik ga niet hoor! Vraag jij even of ik wel een party pack krijg?’ zei ze.
Ze durfde niet. Lucie gaat niet naar gym, Lucie gaat niet naar feestjes. Lucie doet behalve school niks waar wij niet bij zijn. Terwijl de meeste feestjes zonder ouders zijn als je zes bent. Ik zeg haar dat haar eigen feestje zonder ouders was en dat zij het toch ook fijn vond dat iedereen kwam? Jawel, maar dit was anders. Het is bovendien een bioscoopfeestje en de film, dat is echt te spannend.

Ik probeer haar zover te krijgen dat ze wel gaat, alleen. Ze weigert en dus mail ik de moeder dat ze niet durft. Van de moeder mag ik mee. Het is een lief gebaar, maar ik vind dat ze alleen moet, net als alle andere kinderen. Ik merk dat ik het lastig vind, waarom durft ze helemaal niks? Tegelijkertijd weet ik dat ik dat die reactie veroorzaakt wordt door herkenning. Ik was net zo. Ik wil haar beschermen én dat duwtje in de rug geven, maar hoe?

En zo zitten we samen in de auto. Bij de bioscoop stapt een wit hoopje mens uit. Ze ziet eruit alsof ze onverdoofd 85 gaatjes moet laten vullen. Ik wandel naar de ingang terwijl Lucie me tergend langzaam volgt. Het is alsof ze met elke stap haar voet los moet trekken van de grond. Ik grinnik stiekem en realiseer me dat ‘lood in je schoenen’ er dus zo uitziet.
‘Mam, als het eng is gaan we weg hè,’ zegt ze zachtjes.
Ik knik nog net voordat we de ruimte binnenstappen met 15 schreeuwende meisjes, ballonnen die steeds knappen en pizza, taart en limonade.

Na de taart kijken we de film Paddington. Lucie zit bij mij op schoot. De voorstukjes van andere films vindt ze voelbaar spannend, maar ze blijft zitten. Als het eng wordt, stopt ze haar vingers in haar oren terwijl ze een bak popcorn voor haar ogen probeert te houden. En dan ineens, glijdt ze van mijn schoot. Haar wangen zijn rood en ze zit op het puntje van haar eigen stoel. Ik kijk naar haar en ze steekt een duim op. ‘Dit is niet gewoon leuk mam, dit is superleuk!’ fluistert ze. Haar blik zegt ‘ik kan dit’ en ik ben zo blij en een beetje opgelucht; we zijn weer een stapje verder.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Verpleeghuis

Femke-melk