in

Zwevend zeventien

hartVoor je het weet zijn ze 17. En staan ze opeens, vanuit het niets, met ‘hun meisje’ voor je neus.
Mij overkwam dit een paar weken geleden. Het was zo’n avond waarop ik eindelijk eens lekker onderuit hing op de bank, in kleren waarvan de aankoopdatum nog in het vorige millennium moet liggen, met een bakje nootjes aan mijn zij. Ik kijk niet vaak tv, maar soms merk ik dat ik diep in gedachten op de bank hang terwijl ik zit te staren naar zo’n nietszeggend jeugdprogramma waar de jongste naar kijkt. Zo’n non-stop jeugdserie, waarbij het geluidsbandje met lachend publiek binnen één aflevering grijs gedraaid moet zijn.

Ik hoorde zijn brommer de oprit opvliegen. En elke keer flitst het door me heen: ‘denk aan mijn auto…!’ Dit keer ging het weer goed. Omdat hij later thuiskwam dan afgesproken, reageerde ik niet enthousiast toen hij met een zwaai de deur van de woonkamer open gooide en binnenstapte.

‘Hoi mam!’ klonk het wel heel erg enthousiast.
‘Hoi, je bent later thuis dan we hadden afgesproken.’ Dit ging volledig langs hem heen, maar dat verbaasde mij allang niet meer. Op dat moment voelde ik niet dat er meer in de lucht hing.

Hij keek de gang in en kondigde toen aan: ‘Sandy wil zich aan je voorstellen!’
Oeps. Het nootje dat ik in mijn hand had, bereikte mijn mond niet meer. Sandy? Dat is toch een meisjesnaam? schoot er door me heen. Zijn ogen straalden. Toen stapte er een prachtige meid de kamer in. Met glanzend lang haar en mooie, diepblauwe ogen. Ze keek me vriendelijk aan en stak haar hand uit.

‘Hallo, ik ben Sandy!’
‘Hee, hallo! Ik ben Anita!’
Anita? Moeder van Menno? Hoe noem ik mezelf nu eigenlijk als schoonmoeder in spe? Wie ben ik nou eigenlijk? Het overviel me volledig en als ik niet oppaste belandde ik à la minute in een identiteitscrisis!

Na wat korte uitwisselingen verklaarde mijn zoon dat hij haar moest thuisbrengen, met zo’n blik van: ‘dat begrijp je wel, hè?’
Oef, nou, het kwartje moest nog even vallen. Op het puntje van mijn tong lagen de woorden: ‘Ach, je bent toch al zo laat thuis. Zal ik haar even thuisbrengen, dan rijd jij even gezellig mee, Menno?’ Maar om een of andere reden liet ik ze maar begaan en ze vertrokken weer.

Toen ik het voorval aan mijn vriend vertelde, reageerde hij met een flinke schaterlach: ‘Ha, jij wilde haar thuisbrengen?! Denk je dat ze daar op zaten te wachten?’ Ach nee, natuurlijk niet. Razendsnel ging ik na hoe ik daar zelf in stond toen ik in die fase zat. Ik moest me gewoon nog aanpassen aan de nieuwe fase waarin ik met mijn zoon was beland.

Toen Menno de volgende dag om me heen liep (want die avond hoorde ik hem uiteraard pas thuiskomen toen ik al lang boven was), vond hij dat hij nog wel even moest toevoegen: ‘Ze had haar joggingbroek aan, maar normaal draagt ze echt wel andere broeken hoor!’
Tuurlijk Menno, ik begrijp dat je het behoorlijk te pakken hebt.
Ik moet alleen zelf nog even mijn nieuwe rol te pakken krijgen.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

10 redenen waarom een leven zonder skateboard niet meer mogelijk is

Brood

Geen tosti’s meer tussen de middag