in

De jeugd van tegenwoordig

schilderIk had al uren plezier vandaag. Want de schilder van de achterburen zong de hele middag luidkeels mee met zijn bespetterde draagbare radiootje. En oehlala, wat had die man een lekkere stem. Okee, 100% NL schalde door de ether, of een vergelijkbare zender met Nederlandstalige narigheid, maar ook zijn vertolkingen van Frans Bauer, Gordon en Koen Wauters waren een lust voor het oor.

Ik werd er vrolijk van, zijn gezang paste bij de mooie nazomerdag. Bovendien vond ik het mooi om te zien hoe fijn hij zijn werk vindt. Want anders zou je toch niet zo hard zingen? Geruststellende gedachte.

Maar toen kwamen de buurjongetjes uit school die vol overgave begonnen aan een hut in de tuin. Ze hoorden de schilder ook kwelen. Maar zíj moesten er niks van hebben. En dat lieten ze luidkeels weten. ‘Hee man, hou es op joh!’, hoorde ik ze brullen. Toen ze niet meteen antwoord kregen gilden ze: ‘Wat heb ik nou gezegd, ophouden!’ En, echt waar, een paar seconden later hoorde ik het aloude en oerbekende: ‘Ik tel tot drie… en dan hou je op! Eén, twee, drie!’

Ik maak geen grapjes. En het ging gewoon verder met een: ‘En ik wil ook niet dat je fluit, potverdomme’, toen de schilder uiteindelijk zijn gezang staakte en overging in een prachtig gefluit. Denk maar niet dat er een moeder naar buiten kwam om die kinderen terecht te wijzen. Natuurlijk niet. Is dit de jeugd van tegenwoordig? Of word ik oud?

Gelukkig zingt de schilder weer onverstoorbaar voort. Het beste dat ‘ie kon doen.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

De belofte aan opa

Mama-mode: waar ligt de grens tussen cool en sneu?