in

Back-up

KomkommerWe hebben een stukje komkommer over van de salade van gisteren. Ik smeer de boterhammen voor de lunch: eentje met jam, eentje met smeerkaas en plakjes komkommer. Beetje peper erop voor de smaak, niet te pittig.

‘Komkommer op mijn boterham? Yes!!’ Zijn dag kan niet meer stuk. Vijf jaar en über-gelukkig met een paar plakjes komkommer.

Die avond in het nieuws: drie jongens van vijftien en zestien schoppen een grensrechter dood.

Ik ben niet bang dat hij een vechtersbaas gaat worden, al sinds hij kan praten lost hij conflicten liever met woorden op. Maar ik krijg die dag de vraag niet meer uit mijn hoofd hoe kinderen die van nature nog zo naïef zijn in tien jaar kunnen uitgroeien tot monsters. Ik moet oppassen om nu niet in clichés te vervallen (waren zij ook nog zo lief toen ze vijf waren?), maar misschien herkennen andere ouders mijn verbijstering.

Het antwoord moet ergens zitten in het verschil tussen ‘nature’ en ‘nurture’; ik kan niet geloven dat mensen zo kwaadaardig en agressief worden geboren. Ergens worden ze door hun omgeving vergiftigd met haat. Waarmee ik niet wil beweren dat de wereld slecht is en dat ik mijn kinderen zo lang mogelijk moet beschermen tegen de buitenwereld…

Maar toch.

Soms, heel soms, zou ik een back-up willen maken van mijn kinderen. Zodat ik ze ooit kan resetten als het mis gaat, naar die kindjes die je blij kunt maken met plakjes komkommer.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Mama-mode: waar ligt de grens tussen cool en sneu? 

Als een puber met huisarrest, liefdesverdriet en PMS