in

Als een puber met huisarrest, liefdesverdriet en PMS

In stilte staar ik voor me uit. Tranen lopen over mijn wangen. Maar mijn verdriet heeft geen geluid. Ik voel me als een puber met huisarrest, liefdesverdriet en PMS: onbegrepen door de wereld. Niemand snapt me, dat weet ik zeker. Ik voel me eenzaam en leeg. Ik ben het niet die zich zo voelt, natuurlijk snap ik dat wel. Maar daar is het niet minder naar om.

Het is dag 10 van IUI-poging twee. En bij deze tweede cyclus heb ik andere hormonen gekregen. Omdat ik van Menopur ziek werd en de hele dag pijn had. Proberen we nu Gonal-F. Beide medicijnen doen hetzelfde. Beide medicijnen moeten met een injectienaald worden toegediend. Maar waar Menpur me ziek maakte in mijn lijf, maakt Gonal-F me ziekjes in mijn hoofd.

Cactustroosten

Te pas én te onpas barst ik uit in dikke tranen. Om leuke dingen, om stomme dingen. Om het verdriet van anderen, om verdriet van mezelf. Ik voel me een combinatie van een cactus en een stekelvarken. Ik wil niemand in de buurt hebben, maar wil dat iedereen me in hun armen neemt, tegelijkertijd, me troost en me vertelt dat het goedkomt.

Wat goed moet komen weet ik niet. Want wat er mis is, weet ik eigenlijk ook niet. Niks denk ik. Het zijn de hormonen. Die stomme hormonen. Dat eindargument: hormonen. Alsof het feit dát het door de hormonen komt, het dan minder erg maakt.

Puntje puntje puntje – weet je wel

‘Hoe voel je je dit keer?’ Vraagt de arts mij. ‘Nou, als een puber met een kater,’ laat ik haar weten.

‘Ja, die hormonen he….’ Ik hoor de puntje-puntjes achter wat ze zegt. Maar snap niet goed hoe dat ook maar iets uitlegt.

‘Hoe gaat het vandaag?’ Vraagt de man des huizes. ‘Klote,’ antwoord ik naar waarheid. ‘Het zijn vast de hormonen….,’ concludeert hij. En ook zijn puntjes maken niet dat het lege gevoel verdwijnt.

Kom op dokter Google

Dus Google ik maar weer. Want gedeelde smart is halve smart. Als ik in elk geval niet de enige ben die starend naar het plafond tot niks meer kom, dan ben ik in elk geval niet gek. Hier en daar vind ik wat vertwijfelde mensen – aan de hormonen – geschrokken van de emoties die loskomen. Ik gun ze dat natuurlijk niet, maar haal opgelucht adem. Ik ben niet alleen.

Ik ben niet (helemaal) gek.

Keuzes, keuzes

En als het deze maand nou weer niet lukt? Statistisch gezien is die kans namelijk het grootst. Waar ga ik dan voor? Buikpijn waar nog maar net overheen te denken is. Of een herhaling van mijn – redelijk intensieve – pubertijd? En dan dit keer zonder de bijkomende voordelen van een jeugdig uiterlijk en alle mogelijkheden die me nog aan alle kanten toeschitteren. Ik ben er nog niet uit.

Klein beetje lol

pleistersOmdat dit hele depri-gedoe natuurlijk oprecht geen hol aan is, moet je je pleziertjes in de kleine dingen zoeken. Dus hoewel ik van de prikken maar heel soms, heel marginaal ga bloeden (meer dan een druppel heb ik nog niet gezien), heb ik toch pleisters gekocht. Maar dan wel pleisters waar ik blij van word. Die plak ik te pas en te onpas op. Elke dag een nieuwe. Zo heb ik dan toch een klein pleziertje, nu mijn hoofd niet meer plezierig wil doen.

De pleisters laten trouwens meer sporen na, dan de prikken. Maar dat neem ik maar voor lief.

Wat doe jij dan?

Lees jij dit? Had of heb jij ook zo’n emo-puber-depri-hoofd van die hormonen? En wat doe of deed jij daar dan aan? Ik sta open voor tips en eigenlijk altijd ook voor virtuele hugs. Zolang je maar niks tegen me zegt dat eindigt op …puntje puntje puntje….

 

Geschreven door Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Leave a Reply
  1. Ik had ook heel erg last van “mijn hormonen”. Werd er dik en erg ongelukkig van en durfde op den duur amper nog auto te rijden… 
    Ik voelde me dusdanig slecht dat we na 4 pogingen hebben besloten om te stoppen, omdat ik in het lijf dat ik destijds had geen kind wilde dragen. Maar, ik was al moeder en dat maakte die keuze makkelijker (maar niet makkelijk). Na te hebben gerouwd, ben ik een jaar bezig geweest om de troep weer uit mijn lijf te krijgen (dmv voeding etc) met als doel me goed te voelen niet meer om zwanger te worden, want dat voelde afgerond (ivm leeftijd). En toen ben ik op mijn 43e alsnog spontaan zwanger geworden. Nu inmiddels 33 weken! En ik voel me top! En achteraf ben ik zo blij dat het gegaan is zoals het gegaan is en dat ik mijn hart gevolgd heb door “nee” te zeggen tegen de kunstmatige hormonen. Ik wil niet zeggen dat jij dat ook moet doen (alles behalve zelfs). Maar mijn tip is wel: luister naar je gevoel en naar je lichaam! Daar diep van binnen liggen alle antwoorden! En daarnaast een enorme virtuele hug!! En ik vind het mega-dapper dat je dit met ons deelt en ik duim heel hard voor je dat jullie wens in vervulling gaat komen!

  2. @MoniqueBos1 Nou, ik had een antwoord getikt…maar dat was opeens weg. 

    Wat ik dus (ongeveer) zei:

    Dik ja….dat ook 🙂 6 kilo erbij so far 🙁 

    Wat super dat je nu zwanger bent. Gefeliciteerd!! En ook goed dat je naar jezelf en je eigen lijf hebt geluisterd. Ik vind dat altijd superlastig. Denk veel te veel na en verwar mezelf daar soms mee 😀

    Dat ik hierover kan/mag schrijven is enerzijds superfijn. Het dwingt me om mijn gevoel/gedachten op een rij te zetten en te structureren. Maar aan de andere kant vind ik het ook doodeng! 0_o Dus heel erg bedankt dat je dat zo schrijft!

  3. Ik heb geen extra hormonen gehad. Geen ervaring behalve met die van mezelf en die door de pil. Niet te vergelijken en die vind ik al vervellend genoeg. Vanmorgen riep ik nog, stomme hormonen. En het is niks niet nada te vergelijken met de hormonen die jij jezelf toedient. En toch voel ik wel empathie, invoelen en een soort begrijpen, van vrouw tot vrouw, van mama tot misschien op de valreep-mama, van hormonen-emo en hormonen-bitch tot de andere hormonen-emo-roll-a-coaster weet ik veel al niet wat. Ik vind het mooi dat je je verhaal zo open deelt, mooi dat je zo je gedachten structureert en dat ook met ons deelt, mooi zo meegenomen te worden in jouw proces, fijn je een hart onder de riem te steken en virtuele hugs te sturen om jouw proces een klein klein beetje te verlichten. Want dragen kan ik het niet voor je, dat verwacht je ook niet I know. Ik kan het wel lezen, horen en zien, meebewegen en meeleven, je afleiden, stomme dingen roepen en gekke katten pics sturen, alles op z’n tijd en alles behalve die stomme puntjes. Ik heb niet zoveel tips, behalve lief zijn voor jezelf (klinkt lame hè) Mijn duimen draaien zich suf en ik hoop en gun je zo dat het lukt en zo soepel mogelijk hier doorheen rolt. Virtuele kitten-hug voor jou!

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

Comments

comments

Mama-mode: waar ligt de grens tussen cool en sneu? 

10 redenen waarom een leven zonder skateboard niet meer mogelijk is