in

Dankbaar

dankjewel!Met haar ogen dichtgeknepen ligt ze hoestend en huilend in bed. Nee, ze wil geen koorts opmeten. Nee, ze wil geen pilletje tegen de pijn. Ik aai het kleine hoopje ellende over haar hoofd. Ondertussen draait mijn hoofd op volle toeren: hoe ga ik dit oplossen?

Vier uur geleden heb ik haar broer nogmaals plechtig beloofd, dat ik morgen ook naar zijn kerstvoorstelling op school kom kijken. De hele week heeft hij ervoor geoefend. Het optreden van mijn dochter was vanmiddag al. In drie dagen overwon ze een virus en stond ze, eindelijk koortsvrij, hoestend en proestend tussen haar klasgenoten op het podium. Trots als een pauw, of eigenlijk als een vos, want dat was haar rol. Daar moet ze nu voor boeten. Maar hij dus ook. 

Mijn opties: thuis blijven en een diepverdrietige zoon. Of met mijn zieke dochter op de arm tussen het publiek plaatsnemen. Ik weet het niet meer. Om 00.30 uur leg ik haar bij mij in bed en bel ik de enige die ik op dit tijdstip nog durf te bellen…
Tien minuten later leg ik gerustgesteld de telefoon weg en doe het licht uit. Naast me klinkt zacht gesnik. Ik streel de blonde krullen. Val in slaap.

‘Je zusje is weer ziek’, vertel ik de volgende ochtend aan mijn zoon, als ik hem wakker maak. Hij kijkt treurig. ‘Nu kom je vandaag zeker niet.’ Ik glimlach. ‘Jawel, want opa en oma zijn onderweg. Zij blijven bij haar en dan kom ik naar jouw kerstfeest.’ Zijn gezicht licht op als een kerstboom. De mijne ook. Ik weet precies hoe hij zich voelt. Het is zó fijn als je ouders er voor je zijn. Ook als je 36 bent.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Kickboks-icoon Jan Oosterbaan zoekt de ouderwetse spirit in kickboksers

Melk van moeders zonder baby’s