in

Zeg op. Is ‘ie echt?

Posted using Mobypicture.comDe tweede akte van De Ontmijtering valt mij ten deel. Ik haal Jongste Zoon op bij een elf maanden ouder vriendje – ik denk dat die twee de oudste en de jongste van de klas zijn. Ze hebben beiden een brief voor Sinterklaas gemaakt, met het verzoek om een handtekening. En een van Hoofdpiet, en een van Pietje Paniek. Dan gaan ze ze morgen op school vergelijken. Of het wel dezelfde handtekeningen zijn. Of… dat wij die geschreven hebben…? Hij kijkt me uitdagend aan.

– W-waarom zouden wij die schrijven?

– Omdat Sinterklaas niet bestaat?, vraagt Jongste.

Ik maan hem zijn schoenen aan te doen. Intussen pakt het vriendje in kwestie een iPad en googelt in no time een hele trits foto’s van Bram van der Vlugt en Stefan de Walle bij elkaar, met en zonder mijter en de rest.

Ik zeg Jongste dat hij zijn jas moet aandoen en neem hem mee.

Op de fiets zegt hij dat alle kindjes van zijn klas zeggen dat Sinterklaas niet bestaat.

– W-wie hebben we dan afgelopen zaterdag tijdens de intocht gezien?

– Een acteur.

Hij klinkt boos.

Ik stap af.

Twee prachtige bruine ogen, ietwat nat, kijken me aan.

– Mam. Zeg op. Is ‘ie echt? Is ‘ie echt?!

Ik heb zo tegen mezelf gezegd dat ik niet ga liegen.

Ik kijk hem ernstig aan en vraag:

– Mag ik… liegen…?

– Dan weet ik het al.

Groot Verdriet.

Biggelende Tranen.

Hij is verdrietig omdat hij het als laatste weet. Maar vooral omdat Sinterklaas niet bestaat.

– Het was zo’n mooi sprookje!!

– Ja lieverd, en dat is het nog steeds. Ik geloof er zelf ook nog heel graag in. En dat mag jij ook blijven doen! Het is zo leuk om je voor te stellen hoe die Zwarte Pieten op het dak… Zoals in dat boek met die mooie tekeningen… Dat is precies zoals ik het me als kind voorstelde…

We moeten ook nog naar de supermarkt, daar waren we op weg naartoe. Na de appels, mandarijnen en tomaten zie ik ‘wortels’ op mijn lijstje staan. Eh…

– Wortels?, vraag ik.

– Waarvoor?

– Voor het paard…

– Toch doen, zegt hij ferm.

Ik leg een zak wortels in de kar.

Na de rest van de boodschappen, na het afrekenen, weer buiten bij de fiets, vraagt hij:

– Eten jullie die wortels ‘s nachts dan op?

Ik schud mijn hoofd.

Kiki. Tot vorig jaar…

Och hemel, rakel ik dat verdriet ook nog op.

Tijdens het fietsen leg ik mijn hand in zijn nek, ik wil niets liever dan hem troosten.

– Kan ik iets voor je doen? Heb je nog vragen?

– Hoe kan de zak opeens voor de deur staan?

Ook dat leg ik hem uit. En dan zijn we thuis.

Ik mag niks tegen zijn grote broer zeggen.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

[WodSpot] Simone: ‘act like a lady lift like a boss’

Goed nieuws, waar ik zenuwachtig van word