in

Het pedagogisch raadsel van de robotkinderen

muurOnze achterburen zijn pedagogisch waanzinnig relaxed. Ze hebben 3 kinderen die jonger zijn dan 5 en die je zelden of nooit hoort. Ik herhaal, ze hebben 3 kinderen die jonger zijn dan 5 en die je zelden of nooit hoort.

De achterburen zelf horen we ook bijna nooit. We hebben zelfs even aan hun bestaan getwijfeld. En als we ze al horen zijn ze aan het lachen. Of we horen van die superenthousiaste aanmoedigende of complimenterende zinnen die ik zelf ook vaker zou willen gebruiken, maar die ik in het heetst van de strijd meestal vergeet.

De situatie aan onze kant van de muur is onvergelijkbaar. Onze kinderen hoor je namelijk altijd. En dus hoor je ons ook voortdurend. Zeker nu de vroege zomer ons de tuin in heeft gelokt, valt het verschil nog meer op. Aan de kant van onze achterburen is het zen, aan onze kant heerst de chaos. Vooral vanaf een uur of 5. Ik hoor je denken: “Nou en? Da’s niet abnormaal.” Gevolgd door: “Jullie hebben gewoon pittige kinderen, moet je niet onderschatten hoor.” Klopt en bedankt voor de goedbedoelde informatie, maar daar kan ik niks mee. Als wij pittige kinderen hebben, wat hebben onze achterburen dan?

Ik denk dat ik het antwoord heb gevonden. Ze hebben robotkinderen. Je leest het goed. Het is een robotgezin. De muur tussen onze tuinen is te hoog, dus voor de onderbouwing vertrouw ik op wat ik hoor. En omdat ik bijna niets hoor gaat mijn fantasie aan de slag.

En dus is mijn conclusie dat onze achterburen onderdeel zijn van een sociaal-maatschappelijk robotproject met robots die in een oneindige opvoedkundige commercial/reallifesoap spelen. Je kent ze wel, die commercials waarin een perfect ontwikkeld gezin met twee lachende ‘perfect gebit kinderen’ aan tafel met elkaar zit te dollen. Beetje Children of the Corn, vleugje Stepford Wives en heel veel The Truman Show. Dat terwijl wij elke avond weer uitgeput het stof van 2 uurtjes bedritueel van ons afkloppen.

De komende weken ga ik in de tuin op het bankje zitten wachten op kortsluiting aan de andere kant van de muur. Mijn theorie is dat zelfs robots de controle kwijtraken als ze kortsluiten. Ook voor de buitenwereld. Op die manier hoop ik voor eens en altijd vast te stellen dat aan robots niks menselijks vreemd is. Wat zou me dat geruststellen.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Afgewezen door dochter…

Met vrienden naar de camping