in

Oudergesprek

‘Waar is jullie zoon?’, vraagt ze niet al te vriendelijk. Zoon had zich al eens laten ontvallen dat hij bij het gesprek moest zijn, maar als doorgewinterde ouders – dit is inmiddels de vierde zoon in groep 7 – namen we hem niet helemaal serieus. Van eerdere ouderavonden herinner ik me de meegekomen kinderen in de gang, zij mochten niet mee naar binnen. Bovendien wilden we samen rustig onze zoon bespreken met de juf, overleggen over zijn onzekerheid, de dyslexie en bovenal wat haar aanpak zal worden.  ‘Zoon is er niet, wij wisten niet dat hij mee moest. Hij gaat toch nooit mee?’, zegt lief. ‘Nou, dan gaat het niet door…..’, moppert ze.

Lief gelooft zijn oren niet, hij heeft er twee uur vrij voor opgenomen. Mijn maag keert zich om, de druk loopt op, nog even en de stoom komt uit mijn oren. Ik raap al mijn moed bij elkaar en blijf netjes, onze zoon moet nog het hele jaar in haar klas doorbrengen. ‘Toch willen we nu een gesprek, wij zijn hier, wij  zijn betrokken ouders en willen onze zoon met u bespreken.’, stotter ik.  Zuchtend haalt ze haar schouders op. ‘Kom dan maar, maar we maken wel meteen een nieuwe afspraak.’

Ik voel me weer tien, onzeker omdat  ik de tafel van 7 niet foutloos op kon zeggen. Zittend op een te klein stoeltje probeer ik in razend tempo op te groeien naar de volwassen vrouw, de mondige moeder die ik ook kan zijn. Dit moet snel, we hebben maar 10 minuten en het gaat om ons kind. Het lukt ons een zinvol gesprek te hebben, wij waren goed voorbereid en hadden onze vragen klaar.

Een week later volgt de afspraak samen met zoon. Het gaat er om dat zoon zelf leerdoelen opstelt, eigenaar wordt van zijn leerproces. Ademloos en sprakeloos kijk ik toe hoe de juf zoon zo gek probeert te krijgen een leerdoel te formuleren: ‘…maar wat wil je dan leren?’ Zoon kijkt haar met grote ogen aan, voelt zich tien jaar, is onzeker, en zwijgt. Ik zwijg mee.leerplan

Nadat vooral juf aan het woord is geweest staan er toch een paar leerdoelen op papier; oefenen met de tafels, veel lezen, veel spelling. Niet verrassend, gezien de scores die we vorige week al hadden besproken.

Fietsend naar huis vraag ik waarom hij niks gezegd heeft: ‘Wil je niks leren, dan?’

‘Daar heeft de juf toch voor geleerd, die weet toch wat ik moet leren!’, moppert hij.

Voorzichtig probeer ik het nog: ‘Straks op de middelbare school is het best handig en bij mij op het werk bespreken we ook wat we nog willen leren.’ Mijn afkeer van functioneringsgesprekken en POP-formulieren probeer ik niet door te laten klinken.

‘Nou, ik word maar niet groter, niks aan!’, zegt hij.

Ik zwijg, hij heeft helemaal gelijk!

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

7 essentials die niet in je Crossfit-tas mogen ontbreken

[WodSpot] Esther: ‘Be stronger than your strongest excuse’