in

Kriebels van de kleutertoets

Dat was even schrikken, de Brandpunt-uitzending over de ‘kleutertoetsterreur’ afgelopen week. Steeds jongere kinderen aan de toets, in Amsterdam beginnen ze het liefst al met twee. Om achterstanden op te sporen en ze zo beter te kunnen begeleiden – is het idee. De inspectie hijgt alle basisscholen in de nek om goede resultaten te boeken op de cito-toets in groep 8. Leerkrachten zijn erop gespitst dat hun leerlingen het goed doen en de kinderen staan steeds meer onder druk om meetbare resultaten te produceren.

We zijn met zijn allen gaan geloven dat die toetsen reële resultaten meten, maar experts zeggen dat het enige dat we meten, de afwijkingen van het gemiddelde zijn. De score zegt dus nul komma nul over wat er in hun koppie gebeurt.

5201568268_e2445b46a4Door die groeiende nadruk op rekenen, lezen en schrijven, krijgen kleuters steeds minder tijd om te doen wat volgens veel deskundigen veel belangrijker is: vrij spelen. Niet spelen om te leren, nee, gewoon spelen om het spelen. Lanterfanteren is gezond: tijdens het spelen laden de kinderen zichzelf op, verwerken hun ervaringen, kunnen hun emoties erin kwijt.

Het is, kortom, waanzin om kleuters voorovergebogen over een schrift opdrachten te laten maken. Toch kunnen we niet alleen de beschuldigende vinger naar school en overheid wijzen. We doen er als ouders net zo hard aan mee. We onderkennen het belang van spelen, maar tegelijkertijd willen we óók concrete resultaten van school zien. En maken we elkaar gek door onze kinderen op allerlei clubjes te doen, waardoor ze ook thuis niet aan vrij spelen toekomen.

Zelf hebben we heel bewust gekozen voor een montessorischool. Omdat we dit onderwijssysteem als ervaringsdeskundigen goed kennen, maar ook omdat het minder geobsedeerd is met cijfers en toetsen en meer uitgaat van de natuurlijke behoefte van kinderen om te willen leren. Toch kon ook onze kleuterjuf er niet omheen: in Amsterdam zijn alle scholen verplicht de kleutertoets af te nemen. Met zichtbare tegenzin deed onze school dus mee. Verdeeld over drie etappes zaten onze kinderen voor het eerst klassikaal opdrachten te maken. Mijn dochter vond het wel stoer, zei ze ‘s middags, dat ze ‘een echt schrift had gekregen. En een potlood!’. Over de uitslag van de kleutertoets iets zeggen; dat is dan weer niet verplicht voor scholen.

En dat deed de onze dus ook niet. Tot afschuw van sommige ouders. Hadden ze daar soms iets te verbergen?, hoorde ik een paar moeders op het schoolplein smoezen. Kiezen voor een school die meer nadruk legt op de emotionele ontwikkeling en sociale samenhang klinkt allemaal leuk en aardig, maar als het puntje bij paaltje komt willen we toch wel graag weten of het ook iets oplevert. De directrice van onze school vertelde me eens dat veel ouders van zevendegroepers het op hun heupen krijgen, want veel gymnasia hanteren strikte eisen aan de minimale citoscore. En zou houden we de gekte met zijn allen in stand.

We denken dat als we maar alles meten, dat we dan controle hebben over hoe kinderen zich ontwikkelen. Wat zou het fijn zijn als we met zijn allen wat meer vertrouwen in onze kinderen kunnen hebben.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Think happy thoughts; de mentale weg naar een marathon.

Oorlog, hoe ga je daar mee om?