in

De mama van eh…

kinderenenoudersIk geef het alvast maar toe: ik ben slecht in het onthouden van namen, van geboortedatums, van telefoonnummers – van alle arbitraire cijfers en woorden eigenlijk. U denkt nu waarschijnlijk: ik ben ook slecht in namen hoor – maar dan kent u mij nog niet.

En nu ga ik een geheel nieuwe sociale levensfase in. Een levensfase waarin ik steeds meer gezichten van ouders, kinderen en baby’s steeds vaker en gedurende een langere periode zie: de massa baby’s van vrienden, de talloze gezinnen met kinderen op de peuterspeelzaal en de kinderopvang, en over een half jaar ook van de basisschool.

‘Dag K!’, roept een moeder in de winkel blij naar mijn zoontje.
‘Wie is dat?’, vraag ik hem.
‘Dat is de mama van Kalil.’
‘Van het schooltje [peuterspeelzaal] of van de kindjes [dagopvang]?’
‘Van de kindjes.’
‘Aha.’

Een dag later loop ik in mijn eentje door de stad. Een vrouw komt zwaaiend en lachend op me af. Wie is die vrouw?! Ik begroet haar lachend alsof we elkaar al jaren kennen.
‘Zo, en hoe is het met [babydochter] S? Heeft ze nog steeds last van krampjes?’, vraagt ze.
‘Uhm, tja, ja, ik bedoel nee dus. Alles gaat goed ja nu.’
[stilte]
‘Enne… hoe gaat het met eh… hoe heet-ie ook alweer?’
‘O, met Sanne gaat alles goed – leuk hè, hoe ze altijd zo leuk met K speelt?’
‘Ja, ik eh moet er weer vandoor, sorry want eh.’
‘Ok. Tot ziens!’

Mijn vrouw zegt: ‘Volgende week gaan we naar [goede vriendin] T.’
‘Oh leuk, dan zien we ook kleine Anne. Die is toch al bijna een jaar of niet?’
‘Je bedoelt Petertje – die is bijna drie.’
‘Ja, dat bedoelde ik.’

Ik loop met K naar de peuterspeelzaal. Om ons heen verschijnen kinderen en ouders met vertrouwde gezichten en lichamen. Ik begroet hen allemaal vriendelijk. Ze turen in de kinderwagen naar S.

Als er even geen mensen om ons heen zijn, fluister ik tegen K: ‘Hoe heet dat kindje daar?’/‘En dat is de mama van…’/’Speel je vaker met dat kindje daar?’

Maar het heeft geen zin, ook al weet K vaak prima het juiste antwoord. Elke dag kan het gebeuren, dat ze erachter komen, dat ik geen kind bij de naam ken en geen ouder bij een kind. Dat ik word ontmaskerd als die niet-gesocialiseerde vader van Maasniel. Maar tot die tijd blijf ik lachen en zwaaien en blijf ik tevergeefs oefenen en oefenen en oefenen… Wie weet, op een dag.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Weekdier

Uitslapen?!