in

Saudade

Saudade is het bijzondere Portugese levensgevoel, de droevige herinnering aan mooiere tijden. Het is de ziel van de fado.

Tijdens een korte vakantie in Lissabon wilden we ook de fado ervaren. Niet een speciaal toeristen-arrangement met een maaltijd en tussen twee gangen steeds een paar liederen. Nee, we wilden de authentieke, waar ook de locals op af komen. Viavia hadden we wat adresjes.

Met mijn vrouw en mijn zoon ging ik tegen elf uur ’s avonds de deur uit. In de oude volkswijk Alfama moesten we zijn. De eerste twee adresjes oogden stil en gesloten. Ook bij het derde adres was de deur dicht, maar door een kier scheen licht. Buiten in een hoek stond een klein schoolbord met de tekst ‘fado tonight’. ‘Of course’ konden we wat drinken en luisteren. In een schemerige, uit de kluiten gewassen huiskamer namen wat gasten de laatste hap van hun toetje. Een bescheiden twintiger stapte, vergezeld door twee muzikanten, bedeesd naar voren. Rondom werd bestraffend gesist en in een doodse stilte zette hij in. Koude rillingen liepen over mijn rug.

Ik kan me aan die bijzondere atmosfeer wel overgeven en me er thuis voelen. Tegelijkertijd vroeg ik mij af hoe mijn zoon het zou vinden. Gelukkig zag ik hem al snel ritmisch meetrommelen op tafel. Dus dat zat wel goed. Maar hoe zou mijn dochter zich voelen, alleen achtergebleven in het appartement? Toen ze nog jonger was hadden we haar niet zo alleen gelaten. Maar nu? Zou ze zich vervelen? Of ongerust maken? Zou zij het niet ook prachtig hebben gevonden? Dergelijke vragen herkent, denk ik, iedere ouder. Is dat ook saudade?

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Wat doet de inschrijving voor een hardloopwedstrijd met je?

7 Friese woorden die je nooit meer mag vergeten