in

Meisjemeisje

Je kind vraagt iets, het mag niet, boze blik. Ook al was hij pas twee, hij was eigenlijk best wel voor rede vatbaar. Als je uitlegde waarom het niet kon of mocht, dan was het ‘oh ja’. Schouders ophalen, verder met je leven.

Net als je denkt dat je weet hoe dat moet, opvoeden, mag je het opnieuw gaan uitvinden. Ons meisje is een meisjemeisje. Kan een uur op de grond van de kamer zitten en met een engelengeduld blokjes netjes opstapelen in een doosje – allemaal in een hoekje. Dan haalt ze ze er weer uit en begint het opnieuw.

Inspelen op haar ratio heeft geen zin. Als ze boos is, is ze boos. En dat moet eruit. Jezelf ergens overheen zetten kán gewoon niet. Je ziet dat ze het probeert, maar ze wordt overmand door verdriet. Als je op een feestje komt pikt ze er meteen de mensen uit met wie ze kan aanpappen. Als je niet zo lekker in je vel zit voelt ze dat feilloos aan. Komt ze op je schoot zitten, dikke knuffel geven.

Als ik in mijn werkmodus zit, ga ik te snel voor haar (taktaktak, we moeten gaan, plassen, jas aan). Samen met haar op de grond zitten, alles om je heen vergeten, een puzzel maken of met de Duplo bouwen: dan krijg ik heel veel knuffels.

Man, wat kun je toch veel leren van je kinderen.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Even voorstellen: Siren

Wie geeft z’n kind nou zo’n naam?