in

Status? It’s complicated…

Wanneer ik anderen zie hardlopen ben ik jaloers. Dan kriebelt het. Ik wil ook! Ik ben er trots op hard te (kunnen) lopen. Maar soms, soms vind ik het zo stom.

IK WIL NIET

Na een vermoeiende werkdag kom ik totaal leeg thuis. Ik heb geen energie en een berg trek. Moet eigenlijk boodschappen doen. Het regent. En het waait. De moed om te gaan lopen zit niet eens meer in m’n schoenen, nee, die ligt inmiddels diep onder de stoeptegels bij de voordeur.

VAN DIE BANK AF

Al twee weken heb ik niet gelopen. Misschien dat je dat niet eens zo dramatisch vindt klinken, maar voor iemand die over een maand aan de Dam tot Damloop meedoet, zou ik toch zeker wat actiever moeten zijn. De woorden van Wendy spelen door mijn hoofd: iedere stap, iedere meter die ik loop, zit ik niet op de bank. Ik moet. Oh wat moet ik van mezelf.

Ik sleep mezelf de trap op richting hardloopkleding. De leukste kleding blijkt in de was te zitten. Enthousiaster word ik er niet op. Het regent ook nog steeds. Met dikke tegenzin strik ik m’n veters.

Ik kies random een les van Evy uit, als achtergrondmuziek. Ondanks alle tegenzin ga ik gek genoeg op voorhand al voor een ‘extra lus’: ik moest van mezelf in ieder geval 30 minuten lopen, de les die ik selecteer duurt 5 minuten langer.

Mijn passen voelen loodzwaar. Na een minuut of 6 hoor ik Evy zeggen dat ze fier op me is. In plaats van motivatie, maakt het irritatie los. Ja zeg, ik ben net onderweg!

IN IT FOR THE WIN

Dan besluit ik dat deze negativiteit het ook niet beter maakt. Ik denk aan het rokje dat ik online besteld heb. Toch leuk als daar net iets mooiere benen onder uit komen. De gedachte helpt maar matig. Ik gooi het op visualisatie en beeld me in dat ik aan een touwtje uit mijn hoofd vastgehouden word. Dat werkt. Ik lijk lichter te worden en mijn passen worden gemakkelijker.

HAAT-wordt-LIEFDE RELATIE

Waar ik het vandaan haal, weet ik niet. Maar uiteindelijk loop ik zelfs 45 in plaats van 35 minuten. Blijkt een moeizaam begin dan soms toch ook het halve werk? Ergens tijdens het hardlopen is de ‘haat’, de tegenzin, de vermoeidheid, van me af gevallen. Dat is dus zo mooi aan hardlopen.

Natuurlijk voel ik me naderhand hartstikke goed. En natuurlijk ben ik erg blij dat ik ook nog eens mijn originele doel overtroffen heb. Eigenlijk wist ik ook best van tevoren dat dat fijne, trotse en sportieve gevoel er na afloop zou zijn. Maar die enthousiaste hardloopeuforie, die komt vaak pas achteraf. Ach, it’s complicated…

Comments

Leave a Reply
  1. Wat voor mij het best werkt: ‘s ochtends gelijk m’n hardloopkloffie aan, nog voor het ontbijt, en voordat ik erover nadenk (voordenk?) of ik wel zin heb. (Tenzij het echt plenst!)
    ‘Ik word al moet van de gedachte’ blijkt voor mij zowel de oorzaak als de oplossing. En als ik eenmaal loop speelt ‘zin’ geen rol meer. Daarna ben ik fit en scherp; kan ik de dag aan, zonder rekening te moeten houden met of ik nog tijd (of zin) heb om te gaan rennen.

  2. ‘s Ochtends rennen vind ik inderdaad ook het allerfijnst! Minder tijd om er tegenop te gaan zien, haha. Dank voor het delen van je ervaring!

  3. Doorzetter!! En als je eenmaal bezig bent, is het zonde om te stoppen of je training af te raffelen. En super van je extra lusje. Soms moet je een ‘ergens doorheen’ lijkt het wel, en als je benen dan weer gaan, verdwijnt de vermoeidheid. Maar goed, nu moet ik zelf richting het bos, duurloop doen, verheug me nu al op de warme douche 😉

Zeg het maar

Loading…

Comments

comments

Kleding Nike met tekst

Je kleding als je coach

foto: e.c. campbell photography

Hardlopen vraagt om meer