in

Rommelig leven #1

DSC01157‘Velen vinden het egoïstisch om niet je hele leven op je kinderen af te stemmen, maar de verwachtingen die we hen opleggen, zijn dat evengoed. Ze vormen een afleiding van ons bestaan.’ Bam. Ik lees een interview met Kate Roiphe, New Yorkse cultuurcriticus en schrijfster van de essaybundel ‘Lof van het rommelige leven’ (onlangs in het Volkskrant Magazine becommentarieerd door onze eigen Aaf Brandt Corstius, die wanhopig in de verdediging schiet). Ik zit in een klap rechtop. ‘Het is lastig. Als niemand zijn kind alleen naar school laat gaan, is het moeilijk om die ene uitzondering te zijn. Maar de dwepende angst van anderen ontkracht het vertrouwen in je eigen oordeel.’ Deze vrouw spreekt mijn taal, het boek biedt voer voor vele blogs.

Ik weet nog goed dat ik voor ons huis stond toe te kijken hoe mijn tweejarige dochter op haar driewielertje over de stoep fietste, richting de drukke straat die de onze kruiste. Intuïtief wist ik dat ze geen gekke dingen ging doen en zodadelijk om zou draaien. Maar spannend was het wel, want mocht ik ernaast zitten, dan waren de gevaren groot. Ze was inmiddels te ver om haar op tijd in te halen. En hoe goed kende ik haar eigenlijk, na twee jaar? De spanning tussen vertrouwen hebben en veiligheid bieden was voelbaar in mijn buik, maar ik bleef staan. De buurman, die een zwak had voor mijn dochter, kwam naast mij staan en had de situatie snel in de smiezen. Hij keek me scherp aan en zei ‘Zo zeg, jij durft.’ Ik voelde me plotseling in mijn hemd staan, bekritiseerd, maar trok nog steeds geen sprint. Even later draaide mijn dochter haar driewieler om en fietste terug.

Nog steeds zweet ik regelmatig peentjes als ze aangeeft dat ze toe is aan een nieuwe stap. Tijdens de afgelopen zomervakantie, ze is inmiddels zes, besloot ze dat ze best zelf boodschappen kon gaan halen bij de campingwinkel 300 meter verderop. Ik mocht zelfs niet buiten de winkel op haar wachten, ik moest bij de tent blijven zitten. Toen ze terug kwam- met croissantjes, afwasmiddel en wisselgeld- had ze een glans in haar ogen en leek ze een meter groter. Een dag later vond ze dat het tijd was dat ze zelf ging douchen in het drukbezochte sanitairblok. Ze pakte haar spullen, sloot aan in de rij en kwam twintig minuten later brandschoon en stralend van trots weer terug. Nee, gemakkelijk was dat wachten niet. Maar moet ik haar drang naar eigen verantwoordelijkheid bestrijden omwille van mijn eigen gemoedsrust? Vind ik het niet belangrijk dat ze naar zichzelf leert luisteren, dat ze vertrouwen heeft in haar eigen oplossend vermogen, en in de mensen om haar heen?

Ik wil allerminst beweren dat ik altijd het juiste oordeel vel. Maar in het volgen van de ondernemingslust van mijn kinderen, besef ik me ook dat het belangrijk is dat zij zichzelf in benarde situaties leren kennen. Dat ze soms ervaren dat wat ze willen, niet altijd lukt. Dat dit geen ramp is. Dat ik ze bewust moet maken van de reële gevaren die onze samenleving kent, maar dat ik ze niet de kans mag ontnemen om te leren daar zelf mee om te gaan.

Als ik om me heen kijk, zie ik talloze voorbeelden van deze worsteling. Ouders die in de speeltuin op het puntje van hun stoel blijven zitten, klaar om toe te snellen als het kind er even niet uit komt. Kinderen die jarenlang op lege parkeerplaatsen oefenen om op straat te leren fietsen. Kinderen uitgerust met mobiele telefoons om te bellen als er iets is (die dan weer zorgen voor paniek als het kind een keer niet opneemt). Altijd een vlugge helpende hand, altijd die bezorgde blik. En het kost me moeite me geen misdadige moeder te voelen als ik daar niet aan mee doe.

Loslaten is ontstellend moeilijk, maar angst is een slechte raadgever (en we hunkeren naar clichés, zegt Kate). Het leven is niet altijd leuk, veilig, comfortabel. Het leven is, als we heel eerlijk zijn, soms ronduit kut. Maar af en toe vraag ik me af hoe het met de bereidheid gesteld is om die boodschap los te laten op onze eigen bloedjes.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Status? It’s complicated…

foto: e.c. campbell photography

Hardlopen vraagt om meer