in

En ineens zijn we een burgerlijk gezin

familytiesDrie dagen nadat mijn zoontje had bedacht dat hij twee nachten wegens een astma-aanval in het ziekenhuis moest doorbrengen, werd zijn zusje geboren. Het ging zo snel dat mijn vrouw niet eens tijd had één dextro energy naar binnen te werken. De bevalling ging super (voor zover dat kan bij bevallingen; speciaal voor mijn vrouw treed ik niet in details). De nieuwe kleine wereldburger was van top tot teen oké. De borstvoeding ging meteen goed. Mijn zoontje, de Grote Broer, was niet jaloers en gaf zijn zusje kusjes, aaitjes en koediekoedies. Kan het allemaal zo perfect gaan?

Maar toen…
Toen niks. Het bleef gewoon perfect gaan. En dat gaat het nog steeds. Nou ja, Grote Broer is nog wat hyper en moe af en toe. En de kleine mevrouw heeft wat last van krampjes, maar eigenlijk zijn dat geen noemenswaardige dingen. En ik weet natuurlijk niet wat de toekomst allemaal brengt.

Ik vind het bijna beschamend: waar hebben wij ons probleemloze gezinnetje aan te danken? Je wenst anderen toe dat alles zo goed gaat. Kennissen noemen ook vaak het woord ‘koningswens’. Dat is blijkbaar een gezinssamenstelling van pa, ma, jongen, meisje. Het gekke is dat ik zelf helemaal niet uit een standaardgezin kom en eerlijk gezegd niets moest hebben van die ‘burgerlijke’ gezinnetjes met hun (vast) bekrompen visie. En ja, het maakt me nog steeds echt niet uit dat ik een zoon en een dochter heb. Ik heb een hekel aan dat verplichte babyroze en babyblauw. Ronduit seksistisch vind ik het, zeker als je in de winkels niet eens kunt kiezen voor iets genderneutraals (en groen en bruin vind ik daarbij veel leuker staan bij onze kinderen).

Gezin
Maar goed, terug naar mijn beleving van onze nieuwe gezinssamenstelling. Natuurlijk heb ik van andere ouders gehoord hoe zij de nieuwe situatie met hun tweede kind ervoeren: vaak vermoeiender of in elk geval vermoeiender dan gedacht, heel soms juist ook makkelijker. Ik had geen idee wat ik kon verwachten. Zou ik de aandacht kunnen verdelen? Zou ik genoeg energie hebben voor twee kinderen? Zou het helpen dat ik nog van alles wist van de vorige babytijd, of was ik dat weer vergeten?

Ik ben er nu van overtuigd dat het vooral te maken heeft met hoe je kinderen zijn. Zo is ons zoontje (nog) niet jaloers en had hij als baby wel allerlei problemen (te vroeg geboren, spugen, onderkoeling …) die ons dochtertje nu niet heeft. Ook heb ik nu minder problemen met babygehuil dan eerst en voel ik me een stuk minder onzeker bij alles wat met de baby te maken heeft. De meeste energie kost nog mijn zoontje, die nu – begrijpelijk – meer aandacht vraagt dan voor de geboorte van zijn zusje. Alles bij elkaar valt het meer mee dan ik had durven hopen.

Maar het meest onverwacht was dat andere gevoel dat mijn vrouw gisteren heel treffend onder woorden bracht: ‘Gek hè? Eerst hadden we een kind, en nu zijn we opeens een gezin.’ Het is verder moeilijk uit te leggen, maar het voelt in elk geval heerlijk!

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Hardlopen in Zweden is zweten (van spanning)

De 5 leukste cadeaus onder de 20 euro (waar je ook nog goed mee doet)