iphoneSoms word ik wel eens boos op de jongens als dat eigenlijk niet hoeft. Je kent dat wel, dat je jezelf hoort praten, de verbazing op de gezichten van je kroost ziet en je je dan afvraagt: “Waar maak je je in hemelsnaam druk om?” Meestal is dat voor mij het teken dat ik meer moet slapen, wat moet eten of toe ben aan een borrel.

Toch komt het ook voor dat je als ouder móet ingrijpen. Vroeger, toen de jongens nog klein waren, moest ik die boosheid geregeld spelen. Ik moest dan eigenlijk hartelijk hard lachen, maar wist tegelijk dat ik elke autoriteit zou verspelen als ik niet met strenge blik en op verontwaardigde toon zou zeggen dat het uitsmeren van aardbeienjam door het haar van een tweelingbroer echt niet leuk is. Die gespeelde boosheid was een gestileerde boosheid, met fraaie volzinnen en goed geacteerde gelaatsuitdrukkingen. Die boosheid was ook uiterst functioneel: ik maakte duidelijk wat écht niet kon en kon daarna weer snel over gaan tot de orde van de dag.

Later kwam daar een ander soort boosheid bij. Eentje die niet wel geformuleerd was, maar lukraak en ongecontroleerd. Dat was echte boosheid. Dan was er echt iets écht fout gegaan en was ik als vader gekrenkt, beledigd of – en dat is het allerergst – teleurgesteld. Dan kwam ik niet uit mijn woorden, verhief ik mijn stem zonder dat ik het wilde en betrapte ik mezelf een uur later soms nog op een verontwaardigd gevoel.

Mijn zonen kennen mij inmiddels. Ze weten precies wanneer ik écht boos ben of wanneer ik een opvoedkundige poging doe om mijn punt duidelijk te maken. Op zichzelf is dat prima, ze weten wat ze aan me hebben. Denk je.

Gister bleek anders. Ik ben thuis aan het werk en zie vanuit een ooghoek dat Joram het paadje langs mijn huis in fietst. Als hij de achtertuin in komt en zijn fietst neerzet, zie ik zijn gezicht. Hij vecht tegen zijn tranen. Ik schrik, vlieg overeind en maak de achterdeur voor hem open. “Er is iets gebeurd”, stamelt hij. Dat is zo’n beetje het ergste dat hij op dat moment kan zeggen. In een seconde passeert een scala aan zware vergrijpen de revue. Dan moet hij tot mijn grote schrik vertellen dat hij, fietsend naar huis, door een andere fietser is afgesneden en hard op het asfalt terechtgekomen is. Ik pak hem stevig vast (sinds kort is hij officieel langer dan ik) en troost hem, zo hard als ik kan. De dader nam niet eens de moeite om af te stappen en zich om mijn zoon te bekommeren. Ik wil niet denken aan wat er zou zijn gebeurd als op dat moment een auto hem had gepasseerd.

Eén zin ging vooraf aan Jorams verslag. “Er is iets gebeurd”, stamelde hij. “Mijn telefoon is kapot” en Joram toont een iPhone waarvan het glazen frontje onherstelbaar van beschadigd is. Daarna doet hij zijn verhaal. “Ik dacht dat je boos zou zijn”, zegt hij. Dan voel ík een traan opkomen.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

De 5 leukste cadeaus onder de 20 euro (waar je ook nog goed mee doet)

Hardloopschema’s: zin of onzin?