in

Kwijt

Ik moest pas heel hard lachen. Om andermans leed, iets wat ik nooit doe. Ik keek de documentaire ‘Bademeisters’, over Utrechtse studenten die op Texel elke zomer strandwacht zijn. Ze bedachten er een eigen taal bij. Zo is er een scene op het strand dat iemand zijn kind (‘productje’ in het Bademeisters) kwijt is.

Later, onder het drinken van liters bier maken ze er goeie grappen over. ‘Gast, let gewoon vol overgave op je productjes,’ verkondigde er een (maar dan met meer onbegrijpelijke woorden). Daar was ik het mee eens. Toen ik een week later op het Texelse strand een paniekerige moeder heen en weer zag rennen op zoek naar haar kind, gniffelde ik dan ook ‘Wie raakt er nou z’n productjes kwijt?’ Dat had ik nooit moeten doen. Dat is vragen om moeilijkheden.

kwijt beeldEen paar weken later, weer op een Waddeneiland (zo loopt het soms blijkbaar) ging het zo. We stonden bij de manege met onze kinderen en kondigden aan om te gaan wandelen. ‘Nee!!!’ schreeuwde de immer subtiele oudste freule en ze stampte kwaad weg. Richting hotel, een luttele honderd meter verderop. ‘Ze bekijkt het maar,’ riep mijn lief al even kwaad, ‘ik ga niet achter haar aan.’ Ja, en wie ben ik om dit statement in twijfel te trekken? Maar. Ze kwam niet terug. Niet na vijf minuten wachten. ‘Zal ik even kijken?’ piepte ik zenuwachtig. Vooruit. Het mocht.

‘Ze is er niet!’ riep ik een tikkeltje ongerust. Daar begon onze zoektocht. In mij ging het zo: ‘Verhip, mijn kind is weg. Stronteigenwijs ding waar ben je? Ik ben zooooooo boos! Aaah, ze is hier ook niet! Hier niet, hier niet, hier niet. Dit is niet leuk. Waaaaar beeeeeen je? Oh gottegottegot, ze is er niet? Waar kan ze zijn? Ze is kwijt, weg, echt kwijt! Kom hier, alsjeblieft komt terug! Ik zie haar nooit meer… Snik-paniek-paniek-paniek-PANIEK! De politie! Ze moeten het eiland afsluiten, straks neemt iemand haar op de boot mee van het eiland af.’ (Note to self: lees geen vermiste kinderen berichten meer. Is niet goed voor je koelbloedigheid.)

We hadden alle voorbijgangers en het voltallige hotelpersoneel gemobiliseerd in onze grootschalige zoektocht toen mij iets geniaals inviel. ‘Bel je moeder,’ riep ik naar mijn lief. In mijn beleving waren opa en oma aan het wandelen. Dat waren ze niet. Ze lagen te rusten in bed. Met ONS KIND die ze voor hun hoteldeur gevonden hadden. Niks ontvoering, niks verdrinking, het productje lag in bed te SLAPEN! En het appje waar dat in stond, was met de waddenwind vervlogen. Ik sprong uit mijn vel. Was blij, opgelucht en uitzinnig van razernij tegelijkertijd.

Dertig minuten een productje kwijt, een paar jaar van mijn leven verloren door acuut hartfalen en een les wijzer: lach nooit om andermans kwijtgeraakte productjes. Echt niet. Tenzij je een badmeester bent en elke dag productjes zoekt en terugvindt. Dan mag het.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Even voorstellen: Dany

Even voorstellen: Jimmy