in

De barstende bom

Ik had het mezelf plechtig beloofd. Vriendin R. was een paar weken zwanger. De belofte werd gemaakt in de zevende hemel: ik was verstoken van elke vorm van realiteit. Ik beloofde dat ik nooit zou gaan schreeuwen tegen mijn kinderen. Integendeel. Ik zou – ongeacht wat de situatie bracht – rustig gaan blijven en situaties die zich voordeden krachtig met argumenten en positieve aandacht oplossen.

De belofte is gearchiveerd in het mapje ‘volledig mislukt’.

Ik werd opnieuw aan mijn belofte herinnerd toen ik onlangs een artikel las. Het onderwerp was schreeuwen tegen je kind. De conclusie klopte als een zwerende vinger: schreeuwen is net zo schadelijk als slaan.

Oei. Het is nu wetenschappelijk bewezen.

Die boodschap kwam hard binnen. Niet dat ik dag in dag uit loop te schreeuwen en te tieren maar toch. Welke middelen heb ik nog in die momenten van wanhoop nu schreeuwen ook wetenschappelijk een pedagogische faux pas is? Zoals de corrigerende tik, het weglopen, de afleiding, het voorzichtig uitleggen van wat er verkeerd ging, de time-outs en je kind omkopen dat al waren.

Vijf jaar na het maken van mijn belofte heb ik het gevoel met lege handen te staan.

Ook ik ben maar een mens. Als ik al een keer uitval is zoonlief doorgaans de ontvanger. Hij is een zeer gevoelige kleuter. Zoals het een jongetje van zijn leeftijd betaamt daagt hij me uit. (Soms denk ik dat we al voor de liefde van dezelfde vrouw aan het vechten zijn. En zijn wapens zijn messcherp, vooral die gigantische hertachtige bruine ogen van hem.)

Af en toe raast hij mijn grens zover over dat er een waas over mijn ogen zakt en mijn ratio verkrampt. Dat zijn de momenten dat ik door mijn oplossingen heen ben en stemverheffing meestal eindigt in geschreeuw. Dat is pure onmacht en zeker niet het voorbeeld dat ik wil geven. Bovendien, ik los er niks mee op.  Dat weet ik, maar toch.

Een dag na het lezen van het artikel werd ik weer aan mijn belofte herinnerd. ‘Ga weg jij!’ riep hij. De dag was nog geen 5 minuten oud. Het werd zo’n dag met grote kans op sneuvelende voorwerpen en opgerekte grenzen.  Zo´n dag waarop ik de ene waarschuwing na de andere aflever. Mezelf voortdurend afvraag waarom het opgroeien an sich niet voor rede vatbaar is. Zo’n dag dat ik vaker tot 3 tel dan mijn ogen knipperen.

Mijn greep glipte los. Was dit echt hetzelfde kind dat gisteren nog zijn knuffelkikker met haast epische gebaren de liefde verklaarde?

Nee.

Toen barstte de bom.

(KLAP OP DE TAFEL) “EN NU G#####MME STILZITTEN EN ETEN, ANDERS TREK IK JE AAN JE OOR NAAR BOVEN. DIT IS DE LAATSTE KEER (WEER EEN KLAP OP TAFEL) HEB JE DAT BEGREPEN? IK BEN HIER HELEMAAL KLAAR MEE.”

Ik vloekte, ik dreigde en ik schreeuwde. Ik zat hopeloos vast in de Bermudadriehoek van het opvoeden.

Ik keek zoonlief lang en roerloos aan. Toen zakte mijn hoofd in mijn schouders. Ik slaakte een diepe zucht. Er zat wanhoop in die zucht. Zoonlief schreeuwde het vervolgens uit en stortte zich onbedaarlijk naar de grond. Schreeuwen tegen een overgevoelige kleuter is vragen om problemen. En om een zeer emotionele reactie zijnerzijds. Dat weet ik en ik kon er niets aan doen.

Schreeuwen is kortsluiten. Ik trad uit mezelf en zag mezelf tekeergaan als een sergeant-majoor die zijn manschappen tot op het bot fileerde. Ik hervond me en liep bijtend op mijn lippen de bijkeuken in. Dat is mijn uitraasruimte. De onderste lade van de vriezer heeft inmiddels een glimlachbarst, mijn grote teen een lichte kneuzing.

Niet lang na de uitbarsting kwam het onvermijdelijke schuldgevoel. Mijn hart werd er ontilbaar zwaar van. Ik schreeuwde helemaal niet tegen mijn kind. Hij kon hier niets aan doen. Ik schreeuwde tegen mezelf, tegen de machteloosheid. Tegen mijn falen, niet dat van mijn kind. In die machteloosheid werd mijn woede geboren.

Mijn pijnlijke teen en ik hinkten terug naar de woonkamer. Ik ging vlak voor zoonlief zitten en vertelde hem dat we naar boven zouden gaan. Naar bed. Ik vertelde hem waarom ik boos was maar inmiddels niet meer en dat ik zo graag wil dat hij beter luistert. Dat hij en ik het de volgende keer anders zouden oplossen. Zonder geschreeuw. Sorry, zei hij en keek me niet aan. Toen trok hij zich van mij los en krulde zichzelf in elkaar onder de kussens op de bank. Sorry.

Written by Xaviera Ringeling

Serieel site-bouwer. Publisher, contentspecialist, kattenvrouwtje, mofo lady, ondernemer, terrashanger, dut-koningin.

Comments

Zeg het maar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading…

0

Comments

comments

Review: Rock my Run

foto: e.c. campbell photography

Het cruciale belang van de juiste hardloopschoenen